vrijdag 10 april 2026

Van Wajong tot Kwajong Deel 2. De Waarheid over Wanzorg: Het Wurgcontract (Oktober 2010).

De Frontale Botsing met 

Zorg-business.


1.Inleiding:
-Feedback op Zorgklachtendossier deel 1; van senior adviseur/ expert
maatschappelijke gezondheidzorg Ferko Öry (TNO).
-Feedback op Zorgklachtendossier deel 1; van advocaat / expert medische
aansprakelijkheid August Van (VU).
2.Publicatie Zorgklachtendossier, deel 1.
3.Sollicitatie Rivierduinen.
3.1. Oriënterend contact en voorbereiding Sollicitatiegesprek 1.
3.2. Sollicitatiegesprek 1.
3.3. Oriënterend contact en voorbereiding Sollicitatiegesprek 2.
- Correspondentie met onafhankelijke arbeidsadviseurs.
- Initiatief richting UWV en Ministerie van financiën.
3.4. Sollicitatiegesprek 2.
3.5. Laatste Voorbereidingen Op Indiensttreding:
-Rivierduinen: schatting nettowinst.
-Contact Ministerie van financiën
-Contact Belastingdienst
-Meelopen bij Rivierduinen.
3.6. Slotgesprek Rivierduinen
4.Noodzaak CGT om mezelf beter te leren beheersen?
5.Correspondentie UWV.
6.Conclusie.


1. Inleiding: vroege feedback op mijn Zorgklachtendossier, deel 1.

Mijn naam is Bob van Daalhuizen. Als sociaal psycholoog en onderzoeker ben ik getraind om systemen te analyseren. Als Wajonger met NAH ben ik gedwongen om in diezelfde systemen te overleven. In Deel 1 van dit blog, liet ik zien hoe de bureaucratie de menselijke maat uit het oog verliest. In dit tweede deel trek ik het gordijn nog verder open.

Dit Deel 2 is het verslag van mijn frontale botsing met GGZ Rivierduinen (team EDIT). Het is het verhaal van een sollicitatieprocedure waarin mijn talent als ervaringsdeskundige professional welkom was, maar mijn werkelijkheid als Wajonger werd weggezet als "lastig".

In dit dossier leg ik bloot hoe een grote zorginstelling reageert wanneer een 'cliënt' de rollen omdraait en de vinger op de zere plek legt. Van managers die vragen om mijn hersenletsel en mijn kritiek "even te parkeren", tot de ijzingwekkende berekening van de Belastingdienst die bevestigt wat ik al vreesde: de participatiemaatschappij is een dure illusie.

Dit is geen klacht over een mislukt gesprek. Dit is het bewijsmateriaal van een systeem dat participatie predikt, maar in de praktijk talent aan banden legt.

Lees mee hoe de business van de zorg de zorg voor de mens verdringt.
Toen ik dit stuk schreef tussen 2009 en 2010 was ik al een afgestudeerd sociaal psycholoog, een onderzoeker en een artiest. Maar ondertussen was ik óók een door overheid 80 tot 100% afgekeurde wajonger met niet-aangeboren hersenletsel. Destijds leefde ik lange tijd zonder inkomsten uit arbeid in het reguliere bedrijfsleven. Maar ik had ook toen al ruime ervaringsdeskundigheid aangaande misstanden vanuit ons maatschappelijke zorgsysteem. En op basis van kennis en ervaring daar vandaan deed ik een jaar na mijn laatste dag als werknemer van TNO Preventie en Zorg op 04-10-09 een eerste poging om deel 1 van mijn zorgklachtendossier effectief aan het licht te brengen.

Met oog op noodzakelijke bezuinigingen in de gezondheidszorg probeerde ik met dát dossier al eerder een gezicht te geven aan ineffectief bewezen zorgzaken. In de eerste plaats koos ik voor mijn eigen gezicht met het doel kennis aangaande wanzorg op het terrein van neurologie, arbeidsrevalidatie en arbeidsreïntegratie ter innovatie van het zorgsysteem voor de verandering effectief tot de verbeelding te laten spreken. Is me dat gelukt? Nee, volgens mij voor geen meter. Daarom in dit verslag een tweede poging met nieuwe bewijsdocumenten voor scherper zicht op overbetaalde incapabele ambtenaren en welbelezen doch ineffectief bewezen zorgspecialisten die, alleen al als het gaat om steun voor het vinden van betaald werk, over mijn rug gezamenlijk zeer waarschijnlijk al minimaal ruim een half miljoen euro over de balk hebben gesmeten:

en

Voordat ik mijn inleiding in dit dossier vastpin wens ik met aandacht voor de met bovenstaande links op landelijk niveau bijgeleverde feiten aangaande ineffectieve doch peperdure arbeidszorg aan werklozen bij het vinden van een betaalde baan, ook op datzelfde niveau feiten onder ogen te komen over ineffectieve bestedingen op het terrein van neurologie, cognitierevalidatie en jobcoaching ná het vinden van betaald werk. Als er wat dit betreft wetenschappelijke publicaties zijn verschenen of nog zullen verschijnen dan kom ik ze ter verbetering van mijn persoonsgebonden financiële wanzorgschatting graag tegemoet. Bij deze daarom direct een oproep aan wetenschappers die me aan de nodige feiten kunnen helpen. Wat mij betreft van harte welkom. Ik hoor graag van jullie!! 

Alvorens ik mijn aangepaste versie van deel 1 van mijn dossier online had gepost vroeg ik advies aan twee oud-collega’s van TNO, te weten kinderarts/ adviseur maatschappelijke gezondheidszorg Ferko Öry en sectorhoofd Zorginnovatie Ronald Mooij. Beide zorgspecialisten hadden me op dat moment al ruim een jaar lang met bruikbare initiatieven en goede concrete adviezen als vrijwilligers goed ondersteund. Dus was ik in de eerste plaats vooral benieuwd of zij in mijn verhaal misschien brood zouden zien. Voor een goed naslagwerk schreef ik liever een overcompleet dan incompleet verhaal. Mijn toenmalige dossier telde hierdoor maar liefst 119 pagina’s. Dus hield ik er rekening mee dat reacties in eerste instantie lang op zich zouden laten wachten. Maar opvallend genoeg gaf Ferko me naar aanleiding van mijn dossier al op diezelfde dag onder meer het volgende goede concrete advies met bruikbare opbouwende kritiek:

Je dossier lijkt mij compleet. Wat mij opvalt dat het een “document humaine” is geworden: de boosheid en jou aangedane onrecht stralen er warm van af. Ik weet niet of je de weg naar een pro deo advocaat hebt afgelegd, maar ik meen dat er voldoende aanknopingspunten zijn om een zaak te beginnen. Want ik maak mij zorgen dat de meesten je dossier té lang vinden en dat er té weinig structuur oftewel houvast om te lezen inzit. Je hoofdstuktitels zijn prima, dat biedt een raamwerk, maar je bent zo compleet dat ‘t bijna overcompleet overkomt. Ik geef je mijn eerste indrukken, heet van de naald. ?Voel je niet alleen al te kritisch benaderd maar als het meer is dan dingen van je af te schrijven, dat is prima gelukt, denk dan aan het feit dat jij ook effectief wilt zijn. En een eerste stap is erkenning van het onrecht dat jou is aangedaan. Dat moet je met een advocaat doen.

Naar aanleiding van bovenstaande feedback legde ik snel contact met advocaat August Van. Van is een ervaren jurist en onder meer expert op het terrein van medische aansprakelijkheid. Van had in het verleden al erg goed werk voor mij geleverd. Dus kon hij me net als Ferko ook dit keer helpen, adviseren of doorverwijzen? Ja, dat kon hij zeker. Want zonder er iets voor terug te vragen kwam Van me snel tegemoet met het volgende:

Beste Bob,Vanmiddag heb ik jouw hele verhaal doorgelezen, soms zin voor zin maar soms ook diagonaal. Je schetst een ontluisterend beeld van de opvang en hulp die je hebt gekregen tijdens jouw revalidatie en arbeidsreïntegratie. Ik vond dat schokkend om te lezen en het doet mij pijn als ik zie in welke situatie je bent terechtgekomen. Ik wil je graag helpen, maar ik zie op het juridische vlak weinig aanknopingspunten. Er is heel veel misgegaan en er zijn veel fouten gemaakt, maar die zijn ieder op zich te gering om juridisch actie tegen te kunnen ondernemen. Wat hier aan de hand is, is niet zozeer de grove onzorgvuldigheid of het ernstige falen van individuele mensen, maar een grove weeffout in het systeem. En daar is juridisch moeilijk tegen te vechten; de verantwoordelijkheid wordt verdeeld over zoveel afzonderlijke personen en instanties, dat die uiteindelijk heel diffuus wordt. Wat je in mijn ogen veel beter zou kunnen doen, isaandacht  vragen bij de politiek. Ik denk dan bijvoorbeeld aan een partij als de SP. Ik heb in het verleden veel contacten gehad met mensen van die partij (hoewel die niet mijn politieke voorkeur heeft) en ik weet uit ervaring dat zij openstaan voor dit soort problemen en bereid zijn daar aandacht voor te vragen zodat wellicht verbetering op gang komt. Mijn contacten met de SP dateren echter alweer van enige tijd geleden, maar als je dat wilt, kan ik voor je achterhalen met wie je het beste contact zou kunnen opnemen. Als je die weg kiest, is er nog een ander punt waarop ik je wil wijzen. Jouw dossier is in zijn huidige vorm niet geschikt om aan een politieke partij over te leggen (met die bedoeling heb je het ook niet geschreven, dus dat is begrijpelijk). Het verhaal is in de eerste plaats veel te lang en veel te gedetailleerd. Je moet het terugbrengen tot een verhaal van tien tot vijftien A4tjes. Anders wordt het gewoon niet gelezen. In de tweede plaats klinkt in het huidige verhaal regelmatig boosheid en verbittering door. Dat begrijp ik maar al te goed. Toch adviseer ik je om het verhaal voor de buitenwereld wat zakelijker op te schrijven. De kunst is om het verhaal zo te schrijven, dat de lezer zelf boos wordt terwijl hij het verhaal leest. Dan is het verhaal veel effectiever. Ik hoop dat je begrijpt wat ik hiermee bedoel, en dat het je lukt het zo onder woorden te brengen. Laat me weten of ik je in contact moet brengen met iemand van de SP. Ik wens je veel succes met jouw strijd! Hartelijke groet, August Van.

2.Publicatie Zorgklachtendossier, deel 1.

Sinds mijn boksongeluk was ik na het schrijven van Zorgmisstanden deel 1 inmiddels ruim 6 jaar non-stop aan de slag voor het bemachtigen van een sociaal en financieel aanvaardbare positie in onze samenleving. Die periode heb ik herhaaldelijk aangetoond dat ik over de benodigde capaciteiten beschik om in het reguliere bedrijfsleven naar behoren mee te kunnen draaien. Toch hebben diezelfde 6 jaar van onafgebroken inspanningen in mijn geval slecht 1 jaar betaald werk opgeleverd. Dit betrof een slecht betaalde baan met oninteressant werk als datamanager voor de reguliere gezondheidszorg met als schamele troost een door overheidsgespuis administratief gecamoufleerde totale nettowinst van € 3627,- (voor specificaties, zie wederom deel 1 van mijn dossier: https://wanzorg.blogspot.com/2010/03/

Na de vroege feedback van kinderarts/ adviseur maatschappelijke gezondheidszorg, Ferko Öry, en van advocaat/specialist medische aansprakelijkheid, August Van, waren mijn gedachten tweedelig. Allereerst deed het me goed kosteloos advies te ontvangen van meerdere experts van verschillende zorgdisciplines. Daarom allereerst hulde aan specialisten zoals deze die primair vanuit het hart en dan pas voor de eigen portefeuille werken. Maar als ik aan de andere kant moet concluderen dat ik voor het bestrijden van reeds beschreven zorgproblemen het best een beroep op de politiek kan doen, dan is het met de zorgindustrie nog droeviger gesteld dan ik al dacht. Mijn Zorgmisstanden die ik in het eerste deel van mijn dossier beschreef zijn immers oud nieuws, veelal landelijk op grote schaal aanwezig, en dit al ruim voordat de huidige kredietcrisis haar eerste slachtoffers had geveld en ook ruim voordat het kabinet Balkenende IV was gevallen. Politici en óók zorgbazen, en niet in de laatste plaats mijn ouwe TNO-bazen die met trots “Preventie & Zorg” claimen, behoren zich naar mijn overtuiging dan ook al lang bewust te zijn van de landelijke feiten die ik in het eerste deel van mijn dossier aan het licht heb gebracht. En een goede zorgindustrie bestaat niet zonder overheidsfinanciën, terwijl een goede overheid niet bestaat zonder een goede gezondheidszorg. Core-business van beiden organen bestaat daarom al veel te lang uit bestrijding van maatschappelijke problemen die ze achter gesloten deuren gezamenlijk grotendeels zélf blijken te veroorzaken. Mijn oude werkgever -TNO Kwaliteit van Leven, BU Preventie & Zorg, sector Gezondheidsbevordering- doet me dan ook beseffen dat haar eigen business nog hypocrieter in elkaar steekt dan ik aanvankelijk al dacht toen ik daar in 2008 ondanks mijn goed geleverde prestaties, en ongeacht mijn ruime cliëntèle wanzorg-ervaring eenvoudigweg op straat werd gezet met de toen naar mij toe uitgesproken overtuiging dat ik met mijn TNO-werkervaring vast snel een nieuwe baan zou vinden.

Terwijl ik mijn ervaringen aangaande wanzorg in het eerste deel van mijn dossier allereerst voor mezelf uitgebreid uit de doeken deed beïnvloedde dit mijn carrièreambitie. Ik leerde in de eerste plaats mijn eigen maatschappelijke problemen te belichten vanuit een reëel sociaal economisch perspectief. En buiten mezelf om lukte me dit tussentijds ook steeds beter voor die van mensen uit mijn sociale omgeving. Een belangrijke lering die ik hieruit heb getrokken is dat ik liever onbetaald samenwerk mét maatschappelijke lotgenoten dan dat ik op basis van mijn academische credits slecht betaald zou meewerken aan handhaving van peperdure, doch ineffectief bewezen zorg vóór wanzorglotgenoten. Vanuit mijn passie voor het maken van muziek besteedde ik sinds het schrijven van de eerste versie van deel 1 van mijn dossier daarom steeds meer tijd in het samenwerkingsverbanden mét mijn maatschappelijke metgezellen:

http://www.youtube.com/user/Brabbelatorium

Ik had en ik heb slecht vertrouwen in politieke effectiviteit. En naar mijn overtuiging start alles bij onszelf, en dus niet achter gesloten deuren van beleidsbepalende kantoorprofessionals. Toch vind ik mijn slechte vertrouwen in de landelijke politiek een slecht excuus om mijn
zorgklachtendossier te laten voor wat het is. Wie weet kunnen mijn ervaringen ooit eens effectief gebruikt worden. Bovendien vragen mensen me vaak waarom ik zeg wat ik zeg en waarom ik doe wat ik doe. En dan is keer op keer hetzelfde verhaal uit mijn mouw schudden zonder dat de daarop volgende reacties de indruk wekken dat ik goed wordt begrepen niet de moeite waard. Dit leer je gaandeweg dan ook vanzelf af. Maar als mensen werkelijk willen weten wie ik ben, werkelijk willen weten waar ik vandaan kom, en werkelijk willen weten waarom ik doe wat ik doe, en waarom ik zeg wat ik zeg, dan mogen ze het weten ook. Maar dan heb ik alsnog vaak geen zin om steeds weer hetzelfde verhaal uit mijn mouw te moeten schudden. Bespaar me die moeite!! Ik stuur je liever een link. Dus had ik in april van 2010 toch maar besloten om mijn dossier, gevoed met mijn door wanzorg geïnspireerde artistieke werk, online op internet aan het licht te brengen:

3. Sollicitatie Rivierduinen.

3.1. Oriënterend contact en voorbereiding Sollicitatiegesprek 1.

Direct nadat ik in april van 2010 mijn zorgklachtendossier op internet had gepost had ik werkelijk schoon genoeg van ineffectief bewezen loondienstige maatschappelijke wanzorg en niet minder met amper lonend oninteressant werk ter handhaving van het systeem waar vandaan die zorg verleend wordt. Toch ontving ik, direct nadat ik mijn dossier online beschikbaar had gesteld, een sollicitatie-uitnodiging van zorgorganisatie Rivierduinen, GGZ Kinderen & Jeugd, EDIT (Early Detection & Intervention team). Ik werd uitgenodigd om te reageren op een vacature voor de functie van onderzoeksassistent. Die uitnodiging was tot stand gekomen naar aanleiding van meerdere ondersteunende initiatieven van Ferko Öry. Want door contact tussen Ferko en Rivierduinen in 2008 en in 2009 had ik op 06-10-09 met oog op mijn sollicitatie al eerder een oriënterend gesprek met Teammanager van EDIT Claudia V. en K&J psychiater EDIT/onderzoekster Rianne K.

Door tal van berichten die ik in 2010 ter voorbereiding van mijn gesprek bij Rivierduinen ontving kreeg ik snel de indruk dat ze me naar aanleiding van de steun van Ferko zo goed als mogelijk tegemoet wilde komen. In de eerste plaats liet teammanager Claudia me op 01-02-10 weten dat ze bij Rivierduinen de vacature voor onderzoeksassistent waar mogelijk goed op mijn profiel hadden laten aansluiten:

Wij zijn in overleg met onze personeelsadviseur om een bestaande vacature zo in te richten dat hij geschikt is/wordt voor jouw profiel. Aangezien het een vacature wordt met een redelijke omvang (16-24 uur), moeten wij ons bij het plaatsen van de vacature aan de regels houden van Rivierduinen voor het uitzetten van een vacature. Dat betekent dat wij de vacature eerst intern moeten uitzetten, en daarna pas 'extern' kunnen gaan werven. Het is dus mogelijk dat je niet de enige sollicitant bent op deze vacature en dat wij, bij gelijke geschiktheid, de interne kandidaat voorrang moeten geven.

En daarbovenop deed Rivierduinen op 23-03-10 nog een extra poging om me tegemoet te komen door aan mij dezelfde kansen te bieden als aan interne kandidaten:

De officiële procedure is als volgt; normaal gesproken moeten wij een vacature eerst bij interne Rivierduinen kandidaten uitzetten, voor we externe kandidaten mogen vragen om te reageren. Voor jou gaan we een kleine uitzondering maken. Dit betekent dat wij op 1 april de vacature offficieel intern gaan uitzetten, en jou daarvan meteen en afschrift sturen, zodat je ook middels sollicitatiebrief en CV kan solliciteren naar de functie. Wij kunnen, omdat we geen zicht hebben op eventuele andere kandidaten die mogelijk gaan reageren, niet garanderen dat de plek voor jou is. Maar door het op deze manier aan tepakken,  heb je wel de best mogelijke kansen. Veel succes met het schrijven van je sollicitatiebrief, en we zien je graag terug eind april!

En ter bevestiging van mijn overtuiging dat Rivierduinen me via ons gedeelde contact met Ferko zo goed als mogelijk tegemoet wilde komen kreeg ik op 02-04-10 een vacature in handen die me de indruk gaf dat de werkzaamheden voor die functie bijzonder goed aansloten op mijn oude cv en mijn oude profiel van 2008 die ik in mijn outplacement bij TNO onder begeleiding van Ferko & Ronald herhaaldelijk in gebruikt had genomen. En de functieomschrijving sloot bovendien ook nog eens prima aan op mijn voor eigen muziek sinds januari 2010 toenemende gebruik van digitale sociale media:

Functieprofiel. Je bent bij voorkeur afgestudeerd psycholoog en je hebt ervaring in het zelfstandig verrichten van onderzoek en analyseren van data. Je hebt ervaring met het werken in SPSS. Je bent bij voorkeur in het bezit van de basisaantekening diagnostiek of bereid die te gaan verkrijgen. Je bent bekend met de werkwijze van diverse nieuwe sociale media (Hyves, Facebook, Twitter). In verband met de specifieke doelgroep die EDIT en GROUP bedient, is het een pré wanneer je vanuit persoonlijke ervaring affiniteit hebt met psychiatrische problematiek in het algemeen of psychose in het bijzonder. We verwachten van je dat je deze ervaring op een positieve manier kunt inzetten en in je werk voor ons team. Werkzaamheden. Organisatie voor een deel van de onderzoeken. Het Opzetten en verder ontwikkelen van gegevensverzameling en data-analyse (mbt de website Nietgek.nl en de bewustzijnscampagne). Communicatie (voorlichting en motivering). Dataverzameling, archivering en in SPSS zetten van data. Zelfstandig afnemen van familie interviews en psychologische tests. Edit is een team in ontwikkeling. Er kunnen gedurende je dienstverband nog andere taken bijkomen, op basis van voortschrijdend inzicht en nieuwe ontwikkelingen. Aanbod: Salaris: FWG 40. Uren: 24 uur per week. Dienstverband: Je krijgt een contract voor bepaalde tijd voor de duur van één jaar.

In de voorbereidende fase van mijn sollicitatie wekte ook de hartelijke feedback van Ferko op 19-04-10 en op 29-04-10 de indruk dat hij zich opnieuw voor mij had ingezet en dat Rivierduinen me mede hierdoor zo goed als mogelijk tegemoet wilde komen:

19-4-10. Prima sollicitatiebrief en helder CV. Nu maar aan de slag! Ik zal je natuurlijk aanbevelen als ze het aan mij vragen.

29-04-10. Volgens mij hoef jij je ook niet voor te bereiden, want je hebt ruime ervaring met dit werk bij TNO. Zit rustig en vredig, luister vooral goed, maar stel ook actief vragen, zodat ze je enthousiasme en kracht kunnen zien. Ik wens je veel sterkte en hoor graag hoe het ging.

Een goede baan op mijn vakgebied is moeilijk te verkrijgen. Des te moeilijker in het huidige sociaal economische klimaat. En al helemaal voor mezelf. Niet in de laatste plaats door mijn label “wajonger met niet-aangeboren-hersenletsel”. Dus was ik bereid om met oog op een nieuwe baan in de reguliere gezondheidszorg snel een poging te wagen om mijn zorgwoede tot aanvaardbare proporties terug te brengen. Maar om goed zaken te kunnen doen stelde ik hierbij wel een belangrijke voorwaarde. Namelijk dat Rivierduinen niet alleen voor haar cliënten maar ook in het belang van haar eigen collega’s goed tegemoet komt aan de kern van haar eigen business, namelijk het vroegtijdig signaleren van maatschappelijke problemen en naar aanleiding daarvan ook het vroegtijdig effectief implementeren van wetenschappelijke kennis. Mijn oude werkgever, onderzoeksbureau TNO Preventie & Zorg, was in mijn geval in het verleden ernstig tekort geschoten in het vertalen van eigen kennis uit eigen onderzoek naar een aanvaarbaar dienstverband in de eigen organisatie. En vergelijkbare wetenschapsschijnheiligheid wilde ik liever voorkomen dan dat ik consequenties daarvan opnieuw noodgedwongen moest gaan genezen. Dus deed het me goed dat ik Rivierduinen tijdig kon attenderen op deel 1 van mijn zorgklachtendossier om daarmee de voor mezelf relevante maatschappelijke feiten goed en op tijd aan het licht te brengen. Hiertoe deed ik al een eerste poging in een aantal stukken van mijn sollicitatiebrief en cv van 19-04-10:

Ingrediënten van mijn Brief, 19-04-10:

• Het liefst blijf ik met hart en ziel steun bieden aan mensen met psychische problemen. Of beter nog aan mensen zonder dergelijke problemen, maar die wél een verhoogd risico hebben om deze op latere leeftijd te ontwikkelen. Ik ben nog jong, en heb dus nog een hoop te leren. Maar mijns inziens worden deze risico’s vooral aan de onderkant van onze samenleving niet of te laat opgemerkt, ontvangt men hier onvoldoende effectief bewezen steun en voelt men zich uiteindelijk, al dan niet terecht, vaak onnodig in een patiëntenhoekje gedreven. Verder is er onvoldoende geld en zijn er onvoldoende diagnostische tools om problemen en kwaliteiten goed in kaart te brengen en kennis hier vandaan met oog op geschikt werk en/of dagbesteding goed te implementeren. Dit met alle risico's van dien.
• Effectieve steun gericht op vroegsignalering van gezondheidsrisico’s met aandacht voor welzijn en maatschappelijke participatie is lastig van de grond te krijgen, echter niet onmogelijk. Mijns inziens is dit het best te doen in werk mét “zorgcliënten” in plaats van uitsluitend vóór ze. Dit wil ik onder meer wetenschappelijk onderbouwen op mijn eigen zorg-websites. En verder laat ik dit samen met lotgenoten ook graag horen en voelen in onze eigen muziek (voor webadressen, zie mijn c.v.).
• Zoals ik jullie vorig jaar ook vertelde heb ik in 2003 tijdens de voorbereiding van een bokswedstrijd een zodanige klap op mijn hoofd gehad dat ik een tijd in coma heb gelegen. Hierdoor had ik zware problemen met mijn korte termijn geheugen waardoor ik nieuwe informatie in vergelijking met vroeger langzamer tot me kon nemen. Mede hierdoor heb ik effectieve zorg in het verleden ook zélf nodig gehad. Maar maatschappelijke steun van loondienstig therapeutische zorgprofessionals ontving ik veel te laat. En de steun die ik toen kreeg is bovendien ineffectief gebleken.• Na mijn ongeluk heb ik op zelfstandige basis onophoudend hard  aan mijn herstel gewerkt. En hier vandaan heb ik mijn vaardigheden ook succesvol heroverd. Dit is in een korte brief moeilijk uit te leggen. Ter onderbouwing verwijs ik daarom naar mijn blog (zie cv). Sinds 2005 ben ik weer aan het werk; eerst parttime, en vervolgens twee jaar fulltime als onderzoeksmedewerker bij de Universiteit en bij TNO. En nu werk ik ruim een jaar als wetenschapper, schrijver en muzikant voor mijn eigen websites.

3.2. Sollicitatiegesprek 1.

Bij Rivierduinen had ik naar aanleiding van mijn brief en c.v. op 29-04-10 een sollicitatiegesprek met Teammanager van EDIT Claudia V. en K&J psychiater EDIT /onderzoekster Rianne K.. Al vroeg in het gesprek gaf Rianne kritiek op de volgende vaardigheden en bekwaamheden die ik in mijn c.v. had beschreven:

Omschrijving van gewenste functie. hulpverlener/ onderzoeker/ muzikant maatschappelijke
gezondheidszorg.
Carrièredoel. Mensenkennis inwinnen en ingewonnen kennis beter leren gebruiken ten behoeve van onze
samenleving.
Vaardigheden/ bekwaamheden:
• Het ontwerpen en uitvoeren van onderzoek binnen een sociaal psychologisch perspectief.
• Het managen en analyseren van data met behulp van SPSS.
• Het rapporteren van onderzoeksresultaten.
• Het schrijven en presenteren van wetenschappelijke artikelen.
• Het schrijven, produceren en performen van rapmuziek.
• Ervaringsdeskundig op de gebieden van cognitierevalidatie, arbeidsreïntegratie en psychiatrie.

Naar aanleiding van de in mijn cv beschreven vaardigheden en bekwaamheden werd me snel gevraagd of ik wetenschappelijke publicaties op mijn naam heb staan. Toen heb ik verteld dat ik genoeg heb geschreven maar dat ik moet bekennen dat mijn naam niet is terug te vinden in erkende wetenschappelijke tijdschriften. Rianne vertelde me toen dat mijn cv naar haar overtuiging hierdoor een ietwat overmoedige indruk wekt. Toen ik dat hoorde dacht ik ”meen je dit nou serieuss?!” Dus heb ik direct geprobeerd goed uitleg over mijn cv te geven. Ik benadrukte dat een publicatielijst voor wetenschappers een overschatte en dus slechte prestatiemaat is. En al helemaal als wetenschappers hun geld verdienen in de maatschappelijke gezondheidszorg. Dit benadrukte ik als volgt: “een publicatie mag op zorgterrein nooit en dan ook nóóit een op zichzelf staand doel zijn. We doen onderzoek om nieuwe kennis in te winnen om deze vervolgens effectief toe te (laten) passen met het doel gezondheid van mensen te verbeteren. En nergens anders om!”” Verder benadrukte ik dat als wetenschappers in de gezondheidszorg hierdoor gedwongen zouden worden om hun eigen publicatielijst in te krimpen tot slechts artikelen waar vandaan kennis tegenwoordig werkelijk effectief wordt toegepast, dat vele zelfingenomen experts zichzelf nu diep zouden schamen. En terecht! Ik heb het Rivierduinen niet verteld,  maar mijn bovenstaande uitleg is een van de beoogde boodschappen uit mijn zorgklachtendossier die ik in mijn brief  en cv herhaaldelijk onder de aandacht heb proberen te brengen. In het gesprek gaf ik wel aan dat als we op basis van onderzoek kennis proberen te ontwikkelen met het primaire doel onszelf in een bobo-tijdschrift terug te vinden dat we dan beter ander werk kunnen gaan zoeken. Gelukkig gaf psychiater/onderzoekster Rianne aan dat ze het deels met me eens is. Ze vertelde me het volgende: 

“Bob, ik heb begrip voor je overtuiging. En ik ben het met je eens dat er inderdaad ook artikelen gepubliceerd worden die onvoldoende bijdragen. Maar dit is de wérkelijke wereld waarin we leven. En in deze wereld wordt van ons verlangd dat we publiceren. Daarop worden we beoordeeld en daar halen we ons geld vandaan. En zonder dat geld kunnen we ons werk niet doen. Dus doen we dit zo goed mogelijk”. 

Direct nadat ik dit hoorde dacht ik het volgende: “dus ook bij jullie doen wetenschappers in de eerste plaats onderzoek voor het geld, en daarna pas voor verbeterde zorg op basis van dat onderzoek”. De “werkelijke” wereld waarover Rianne vertelde is daarom niet míjn “werkelijke” wereld. Zorg verlenen is naar mijn overtuiging in primaire zin namelijk geen betaalde baan maar een maatschappelijke plicht van iedere burger die het zich kan permitteren om een ander bij te staan. Om dit uit te leggen heb ik later in het slotgesprek op 22-06-10 ook een voorbeeld gegeven uit mijn persoonlijke leven. In datzelfde gesprek vertelde Claudia me als reactie hierop het volgende: 

“Bob, met alle begrip voor je houding, maar die zorg is niet jouw verantwoordelijkheid”. 

Toen ik dát hoorde dacht ik het
volgende:

“je hebt gelijk, hiervoor ben ik inderdaad niet verantwoordelijk”. Maar zolang het verdienen van geld met onderzoek ook bij jullie in de GGZ een primaire zorg is en blijft, dan gebeurt er gewoon te weinig en zullen er meer lijken vallen. Dus als jullie wel genoeg extra’s
betaald krijgen, maar niet genoeg extra’s bijdragen, wie moet het dán doen? Ikke dus!! Dus wat probeer je me nou wijs te maken?!

Al tijdens het sollicitatiegesprek van 29-04-10 twijfelde ik sterk of Claudia en Rianne goed kennis hadden genomen van mijn zorgklachtendossier die ik ter voorbereiding op een dienstverband in mijn sollicitatiebrief en cv herhaaldelijk onder de aandacht had gebracht. Om waar mogelijk alvast toch nog een tipje van de sluier op te lichten vertelde ik toen kort over mijn slechte ervaringen en mijn arbeidsproblemen bij mijn oude werkgever TNO. Hierbij benadrukte ik dat ik vergelijkbare problemen liever voorkom dan dat ik ze noodgedwongen opnieuw moet gaan genezen. Direct daarna vertelde Claudia me dat TNO een goede organisatie is en dat ze in mijn geval ongetwijfeld hun best hebben gedaan maar dat verlenging van mijn contract toen waarschijnlijk hoofdzakelijk is mislukt door financiële problemen. Deze uitleg zat me niet lekker. Ik dacht toen het volgende: “als je niet weet waarover je praat, houd dan liever je mond!” Maar goed, datzelfde gesprek was sinds mijn laatste loondienstige dag bij TNO (sinds 01-10-08) pas de tweede keer dat ik werd uitgenodigd voor een concreet sollicitatiegesprek in het reguliere bedrijfsleven. Dus wie weet lag mijn ergernis niet zozeer aan Rivierduinen maar meer aan mezelf omdat ik misschien een slechte inschatting had gemaakt van de grondigheid waarmee werkgevers normaal gesproken een sollicitatiebrief en c.v. raadplegen. Bovendien kreeg ik later misschien nog een kans om met oog op een dienstverband mijn verhaal goed en op tijd onder de aandacht te brengen. Dus besloot ik dat wanneer Rivierduinen na afloop van dit sollicitatiegesprek met mij aan de slag wilde gaan, dat ik hier toch positief op zou reageren. En dat gebeurde ook. Want op 03-05-10 werd ik gebeld door Claudia V. met de boodschap dat Rivierduinen me wilde inzetten voor de functie van onderzoeksassistent. En om over mijn contract te praten werd ik toen uitgenodigd voor een vervolggesprek welke plaats zou vinden op 17-05-10. Prima, hier ben ik toen ook positief op ingegaan.

3.3. Oriënterend contact en voorbereiding Sollicitatiegesprek 2: Correspondentie met Onafhankelijke Arbeidsadviseurs en initiatief richting UWV en Ministerie van Financiën.

In mijn voorbereiding op een zinvol gesprek over een arbeidscontract bij Rivierduinen deed ik na het verzenden van mijn sollicitatiebrief en cv een tweede poging om de voor mezelf relevante kennis over betaald werk vanuit de wajonguitkering effectief aan het licht te brengen. In
navolging van het advies dat ik met hulp van Ferko in januari van 2009 ontving van professor Ronald Blonk, hoogleraar arbeidsparticipatie van TNO Arbeid, kon ik goed zelfstandig initiatief nemen. Blonk adviseerde me namelijk om voor bruikbaar advies met oog op potentiële contractuele problemen vanuit de wajong bij betaald werk contact te zoeken met onafhankelijke arbeidsadviseurs. Hij vertelde me (a) dat deze adviseurs kosteloos arbeidsadvies bieden aan wajongers zoals ik, (b) dat ze ingesteld worden door de landelijke cliëntenraad en (c) dat ik voor bruikbare contactgegevens onder meer een beroep kan doen op de uwv:

http://www.landelijkeclientenraad.nl/ ,
http://www.onafhankelijkarbeidsadviseur.nl/ ,
http://www.uwv.nl/

Prima advies van professor Blonk, toch!? Inderdaad, ik dacht het wel!! Bovendien kon ik in navolging van dat advies meteen een tweede poging wagen om bij Rivierduinen de voor mijn sollicitatie relevante stukken uit mijn zorgklachtendossier op tijd onder de aandacht te brengen:
Mailinitiatief van Bob naar onafhankelijke adbeidsadviseurs , 08-05-10, cc; Claudia V. (Rivierduinen), Rianne K. (Rivierduinen), Ferko Öry (TNO) , Ronald Mooij (TNO).

Geachte onafhankelijke arbeidsadviseurs en leden van de landelijke cliëntenraad, Deze mail stuur ik naar aanleiding van mijn gesprek in januari van 2009 met professor Roland Blonk, hoogleraar arbeidsparticipatie van TNO Arbeid. Dat gesprek vond plaats in het kader van arbeidsadvies voor langdurig werklozen bij toekomstige dienstbetrekkingen. Dienstobstakels die ikzelf als Wajonger in het verleden ben tegen gekomen kan ik me niet langer permitteren. Daarom adviseerde Roland me om voor het tekenen van een nieuw contract advies in te winnen bij een onafhankelijk arbeidsadviseur. Om mijn adviesaanvraag straks goed, concreet en op tijd in te dienen stuur ik jullie ter voorbereiding deze mail met vragen op basis van mijn persoonlijke arbeidsachtergrond.

Sinds 2003 ben ik afgestudeerd psycholoog met niet- aangeboren hersenletsel. Sindsdien ben ik als wajonger van de UWV 80% tot 100% afgekeurd. En als cliënt van dit overheidsorgaan heb ik tot heden té vaak genoegen genomen met herhaaldelijk ineffectief bewezen arbeidszorgdiensten. Daarom wens ik bij tegemoetkomende contractbesprekingen gebruik te maken van onder meer effectief bewezen implementaties van kennis uit het onderzoek van
Brukman en collega's van Regioplan Beleidsonderzoek (2008):

Ter ondersteuning hieronder enkele citaten uit dat onderzoek:

"Werk moet lonen" komt in de regelgeving rondom Wajong en werk onvoldoende tot zijn recht. Dit is het gevolg van de complexiteit en ondoorzichtigheid van de regelgeving en de uitvoering. Er lopen allerlei goedbedoelde regelingen naast elkaar en door elkaar heen die onderling met elkaar verweven zijn. Daarnaast interpreteren de uitvoerders sommige regels verschillend. Hierdoor zijn de financiële gevolgen van werk en werkveranderingen vaak moeilijk te bepalen. Of werk lonend is, is voor Wajong’ers niet vast te stellen. Voor zover werk wel lonend is, zal er door de intransparantie nauwelijks een prikkel van uit gaan. In deze ‘lappendeken’ van regelgeving maken Wajong’ers bepaalde stappen in hun loopbaan niet, die voor hun persoonlijke ontwikkeling wel een vooruit-gang kunnen betekenen. Een voorbeeld hiervan is de trapsgewijze aanpassing van de Wajong-uitkering die ervoor zorgt dat een kleine deeltijdbaan veel gunstiger is dan grotere deeltijdbanen. Wajong’ers blijven zo gevangen in eendagsbaantjes. De ondoorzichtigheid van regelgeving en uitvoering zorgt er dus voor dat moeilijk is vast te stellen of werk lonend is. In een aantal gevallen is werk ook echt niet lonend. Er blijken weinig experts op dit terrein en deze experts zijn het lang niet altijd met elkaar eens over hoe de regelgeving precies werkt. Ongeveer de helft van de Wajong’ers gaat er financieel niet of nauwelijks op vooruit door te gaan werken. Door de beperkte inkomensvooruitgang hebben Wajong’ers vaak te maken met een armoedeval.

Onder meer de bovenbeschreven feiten en mijn persoonlijke ervaringen maken het belangrijk voor me om een wurgcontract te voorkomen in plaats van het opnieuw te moeten genezen. Daarom heb ik naar aanleiding van bovenstaand artikel in het verleden herhaaldelijk advies gevraagd aan wajongvakbond CNV-jong. Hieruit is niets beters voortgekomen dan een gesprek met huidig UWV-manager Klaas Pieter Derks. Maar bruikbare antwoorden op mijn vragen kon hij me toen helaas niet bieden. Vandaar dat ik nu op een andere manier advies aanvraag. In mijn geval gaat het nu om een deeltijdbaan voor 24 uur per week. Contractbesprekingen zullen plaatsvinden op 17-05-10. Ter voorbereiding hierop hoop ik snel antwoord te krijgen op mijn volgende arbeidsvragen:
·
·
1. Is kennis uit onder meer het onderzoek van Brukman en collega’s inmiddels effectief geïmplementeerd? En zo ja, met wie kan ik hiervoor het best contact opnemen?

2. Kan iemand mij, ter voorbereiding op terugbetalingsregelingen, helpen bij het maken van een nauwkeurige schatting van de effecten van mijn toekomstige inkomsten uit betaalde arbeid op:

-te ontvangen wajonguitkering?

-te ontvangen huurtoeslag?

-te ontvangen zorgtoeslag?

-te verkrijgen kwijtschelding gemeentelijke belastingen?

-aftrekbaarheid reiskosten woon-werkverkeer bij de belastingdienst?

-te betalen inkomstenbelasting?

-herkeuring bij de UWV met de daaropvolgende financiële en sociale
consequenties?

Bij mijn nieuwe baan krijg ik in eerste instantie vooral graag goed zicht op mijn tegemoetkomende nétto-inkomsten.
Misschien zie ik op dit moment nog belangrijke aspecten over het hoofd. Daarom zijn alle bruikbare adviezen, opmerkingen en/of relevante vragen van jullie kant ter voorbereiding op mijn concretere adviesaanvraag meer dan van harte welkom.
In afwachting van jullie reactie.
Met hartelijke groeten, Bob van Daalhuizen.

Al op dezelfde dag waarop ik bovenstaande brief had verzonden, te weten op de zondagse Moederdag 08-05-10, kreeg ik een goede en sympathieke reactie van onafhankelijk adviseur Ton de Vries:

Beste Bob, Je vraag is helder overgekomen, Vanuit mijn werkzaamheid voor het ISP (InformatieSteunPunt i.d. 1e lijn ggz) kan ik je informeren over een uitleg over bijverdienen en WAO, ik denk dat je in jouw geval WAO ook kunt lezen als WAJONG. Hier is de link: http:// www.informatiesteunpunt.nl/07_ispbode_13.php?pagina=11 Vertouwend je van dienst te zijn, Hoor graag je voortgang, Met vriendelijke groet, Ton de Vries.

De link die Ton verstuurde gaf me oud nieuws uit 2003. Toch leert mijn ervaring me dat de kern van zijn boodschap middels zijn bijgeleverde informatie ook voor mij nog steeds relevant is. En als je op een zondagse moederdag met je eigen ervaring en eigen kennis een adviesbehoeftige wajonger zoals ik op je eigen manier probeert te helpen/adviseren, dan verdien je respect!! Dit wilde ik ook laten blijken. En misschien kon hij net als Rivierduiners Claudia en Rianne ook nog iets halen uit mijn eigen dossier. Vandaar mijn volgende reactie:

Reactie van Bob naar Ton De Vries , 08-05-10,cc; Claudia V., Rianne K., Ferko Öry, Ronald Mooij

Beste Ton, Allereerst hartelijk dank voor de snelle en sympathieke reactie, en dát op deze zondagse moederdag!! En de bereidheid om met me mee te denken doet me erg goed. Mijn waardering voor je inzet!! En dank voor de link die je me stuurde. Dit met pijnlijke beelden uit september 2003: De WAO/Wajong wordt bepaald op basis van het Maatmanloon.  Dit houdt in dat wordt gekeken naar je arbeidsverleden. Van je toenmalige loon wordt dan het uurloon (all in) berekend. Dit maat-vrouw-manloon wordt gebruikt bij het bepalen van het maximaal bij te verdienen vrije inkomen. Stel: je bent voor 80-100 % arbeidsongeschikt verklaard en je wilt 8 uur gaan werken. Uitgaande van een maatmanloon van 10 euro, inclusief vakantiegeld, en een aantal werkuren van 38 in je voormalige baan, dan wordt als volgt gerekend: Uitgaande van € 10 dan wordt 8 uur/38 uur= 21%. Zodoende wordt je WAO-uitkering bepaald op 79% i.p.v. 80-100 %, dat voel je wel in de portemonee! Dus je verdient met 8 uur teveel, en het wordt gekort op je WAO uitkering. Daarom werkt menigeen liever maar 7,2 of 7,6 uur per week, en doet de rest vrijwillig erbij. Overigens wordt dit percentage op maand-basis berekend, en er is geen vereffening met andere maanden mogelijk. Er zijn tenslotte wel regelingen om weer aan het werk te komen bij een nieuwe baas: de zogenaamde vangnet-regeling die een garantie tot 3 jaar biedt. Ook zijn er kortingsartikelen die je voor extreme armoede moeten behoeden: voor de WAO geldt artikel 44 en voor de Wajong artikel 40. Hubert Bruls, Tweede kamerlid CDA (o.a. Arbeidsmarktbeleid) legt uit dat bijverdienen in de WAO in principe niet mag. Dat mag wel bij de bijstand en de IOAW. Hij is er voorstander van dat er meer gekeken gaat worden naar de mogelijkheden die iemand wel nog heeft i.p.v. de arbeidsongeschiktheid. Ook vindt hij dat er meer proefplaatsingsmogelijkheden voor WAO-ers dienen te worden gerealiseerd, en dat de WAO meer flexibel moet worden ingeschat. Zo zou iemand gedeeltelijk vanuit de UWV betaald kunnen worden. Er is voor de werkgever de REA mogelijkheid waardoor hij iemand met WAO toch in dienst kan nemen, zonder bijdrage aan de ziektekosten als iemand binnen drie jaar uitvalt. Voor de cliënt is er mogelijk nog de PRB- regeling, waarmee hij zelf een job-coach kan inhuren. Inleiding Paul Fijn, Landelijke Cliëntenbond. Hij wijst op het belang van een veilige werkomgeving en op aanpassingen die daarvoor nodig zijn. Chronisch zieken kunnen wel compensatie krijgen maar zij moeten dan wel in staat zijn al die bonnetjes te verzamelen en bewaren. Ook wijst hij op artikel 22 van de reintegratietraject-regeling, waarin scholing gegarandeerd wordt Ook moeten mensen kunnen kiezen voor trajectbegeleiding via PRB of via trajectbureau's Tenslotte is het nodig om een maatmanloon te bepalen voor iemand die geen werkervaring heeft, al is dat moeilijk! Zaaldiscussie Er wordt gewezen op het belang van de combinatie van scholing, arbeid en uitkering, Dit blijkt de beste manier om mensen weer aan het werk te helpen. Het lijkt erop dat de PRB hiertoe de beste mogelijkheden biedt. Tenslotte komen de aanwezigen tot de conclusie dat het niet de bedoeling van de nieuwe regelingen kan zijn om mensen keer op keer kopje onder te doen gaan. Al met al was deze bijeenkomst bijzonder informatief.

Als het bovenstaande op landelijk niveau een goed beeld geeft van de toenmalige feiten, dan houden veel zorgbazen en politici zich inmiddels wel èrg lang van de domme!! Ik houd je graag op de hoogte. Veel succes met je activiteiten. En nog een hele fijne avond verder.
Met zeer hartelijke groet, Bob van Daalhuizen.

Naast de reactie van onafhankelijk arbeidsadviseur Ton de Vries van ISP (InformatieSteunPunt, i.d. 1e lijn ggz) ontving ik naar aanleiding van mijn brief op 11-05-10 ook nog waardevolle feedback van onafhankelijk adviseur Kees (vrijwillig medewerker van Helpdesk Pandora en Cliëntenbond):

Beste Bob, ik ben Kees, vrijwillig medewerker van de Helpdesk Pandora en Cliëntenbond. Ik zal proberen je vraag zo goed mogelijk te beantwoorden. Van Bukman weet ik niets.

-Wajong-uitkering: je moet je verdiensten opgeven. Als de verdiensten hoger zijn dan je uitkering, zul je uiteindelijk zover gekort worden dat er niets meer overblijft. Na verloop van tijd zal er een herbeoordeling van je ao-percentage worden gedaan. Houd er rekening mee dat de Wajong een minimumvoorziening is. Afhankelijk van de duur van je succesvolle, nog op te bouwen, arbeidsverleden zullen je rechten op Wajong kunnen komen te vervallen.

-Huur- en zorgtoeslag: hier zijn toetsingsinkomsten voor. Kijk bij www.toeslagen.nl de
belastingdienst helpt met berekenen.

-Gemeentelijke belastingen worden boven het minimum niet meer kwijtgescholden.

-Reiskosten woon-werkverkeer kunnen worden afgetrokken van de inkomstenbelasting als je meer dan 10 km moet reizen en geen reiskostenvergoeding van je baas krijgt.

-Je inkomen gaat omhoog doordat je belasting in een andere tabel berekend wordt (arbeidstoeslag) en misschien krijg je eindejaarsuitkering. Reken op E 200 per maand. Ik hoop dat je er iets aan hebt. Vriendelijke groet, Helpdesk.

Reactie van Bob naar Pandora’s Kees , 11-05-10,cc; Claudia V., Rianne K., Ferko Öry, Ronald Mooij

Beste Kees, Dank voor je uitleg met bruikbare informatie. Dit geeft in grote lijnen een aardig beeld. Maar als ik met inbegrip van alle negatieve sociaal economische gevolgen van betaald werk moet rekenen op E 200,- per maand, dan word ik hier niet veel vrolijker van. In dat geval laat ik me door níemand onder de duim houden! Graag vertaal ik jullie kennis naar meer concreet en meer toegepast advies tijdens mijn contractonderhandelingen. Is er een specialist van jullie kant bereid om tijdens besprekingen tussen mezelf en mijn werkgever met ons rond de tafel te zitten? Ik hoor graag van jullie. In afwachting van je reactie.Met vriendelijke groet, Bob van Daalhuizen.
https://wanzorg.blogspot.com/2010/03/

Voor Pandora’s Kees geldt wat mij betreft hetzelfde als voor Ton de Vries van ISP. Respect voor hun inzet die ik baseer op het feit dat ze kennelijk op vrijwillige basis vanuit eigen kennis en eigen ervaring een losgeslagen wajonger zoals ik aan bruikbare informatie proberen te helpen. Maar wanneer ik me als loondienstige wajonger zou gronden op de feedback van Kees, en dus moet uitgaan van een nettowinst van E 200,- per maand, zonder dat ik voor deze schatting contractgegevens bijlever, dan word ik hier niet veel vrolijker van. 200,- per maand is immers 50 per week, en dus niet veel meer dan een scheet en twee knikkers per dag. Veredeld cliënterige bezigheidstherapie was in 2003 nog bespreekbaar voor me toen ik net weer in mijn eigen bed mocht slapen. Maar de tijd staat niet stil. En ikzelf ook niet. Daarom mag een baan bij een 1-jarig contract bij Rivierduinen voor E 200 per maand in mijn geval op zijn minst érg belangrijk zijn en ten minste ook héle goede en snelle doorgroeimogelijkheden bieden. Maar goed, belangrijk interessant werk met goed perspectief voor de toekomst is geen verantwoordelijkheid van onafhankelijke adviseurs. Voor beide heren daarom nogmaals mijn welgemeende waardering! Tijdens mijn correspondentie met onafhankelijke arbeidsadviseurs had ik nog geen contractgegevens tot mijn beschikking. Dus leek het me verstandig om de naar mij toe kenbaar gemaakte ruwe schatting van E 200,- nettowinst uit toekomstig betaald werk voor Rivierduinen, voorlopig met een korreltje zout te nemen. Toch was ik naar aanleiding van deze schatting extra op mijn hoede. En niet alleen ikzelf bleek dat te zijn. Zorginnovator Ronald Mooij bleek dat nog eerder dan ik. Want op basis van mijn bovenbeschreven eigen initiatieven gaf hij me op 10-05-10 onder meer de volgende waardevolle feedback:

prima stuk en prima vragen. Ik snap niet dat er geen jurist is bij UWV die jouw vragen zo kan beantwoorden. Ik hoop dat je snel antwoord krijgt. Ik zie zo gauw niet iemand van de belastingdienst, vergeet die jongens niet !!!!!!

Huidige reactie Bob: De feedback hierboven omvat amper drie regels. Alsnog van onschatbare waarde. Ook bij deze sollicitatie bleek Ronald me dus net als Ferko goed te volgen. En waar nodig en waar mogelijk vulde hij me op zijn eigen manier ook goed aan. En dit was niet de eerste keer. Ronald, nogmaals dank !

Nadat ik bovenbeschreven feedback van Ronald had ontvangen dacht ik terug aan een gesprek met hem in augustus van 2008 tijdens mijn outplacement bij TNO. Toen liet Ronald me weten dat er in re-integratiewereld veel dingen fout gaan. En hij vertelde dat als hierdoor blijkt dat ik met praktijkambtenaren niet vooruit kom, dat we dan beter kunnen uitwijken naar de top van de sociale zorgindustrie. Naar mijn overtuiging was het inmiddels hoog tijd. Dus ben ik direct op zoek gegaan naar contactgegevens van opper-bobo’s uit de financiële zorgwereld. En na grondig speuren op het internet vond ik toen eerst het mailadres van de Directeur Generaal van de Belastingdienst bij het Ministerie van Financiën, Peter Veld. En later ook die van bestuursvoorzitter  van de UWV, Joop Linthorst. Voor optimaal zicht op mijn tegemoetkomende nettowinst bij Rivierduinen  stuurde ik beiden heren daarom een sterk overeenkomstige brief als mijn eerdere mail van 08-05-10 naar de onafhankelijke arbeidsadviseurs. Veld schreef ik op 12-05-10, en Linthorst op 26-05-10.

3.4. Sollicitatiegesprek 2:

In week 20, op 17-05-10 en op 21-05-10, heb ik opnieuw rond de tafel gezeten met mijn toenmalig toekomstige baas, teammanager van EDIT Rivierduinen, Claudia V. Teampsychiater Rianne was toen niet ter plekke. Zij was ziek thuisgekomen van vakantie. Voor contractbesprekingen zou ook nog iemand van personeelszaken aanwezig zijn. Maar ook die persoon bleek bij nader inzien toch niet aan te schuiven. Die week liet ik Claudia weten dat ik graag bij Rivierduinen aan de slag wilde gaan. Maar ik benadrukte wel dat ik niet vrolijk werd van de verkregen reacties van onafhankelijke arbeidsadviseurs en dat ik vóór het tekenen van mijn contract daarom eerst concreet antwoord wilde krijgen op mijn op 08-05-10 beschreven arbeidsvragen. Inmiddels had ik al contact gezocht met het ministerie van financiën om goed zicht krijgen op mijn tegemoetkomende inkomstenbelasting, toeslagen en aftrekbaarheid reiskosten. En verder moest ik in verband met mijn uitkering en een eventuele arbeidsongeschiktheidsherkeuring ook nog aan de slag met de UWV. Teammanager Claudia toonde begrip voor mijn wensen. Erg fijn!! Maar wel vond ze het nodig om te benadrukken dat ze niet blij werd van enkele formuleringen uit mijn brief naar de onafhankelijke arbeidsadviseurs. Hierin schreef ik onder meer dat ik een “wurgcontract” liever voorkom dan dat ik het opnieuw moet gaan genezen. Hierover vertelde Claudia me onder meer het volgende:

“Bob, wij hebben het beste met je voor. Dus als je het hebt over een “wurgcontract, dan vind ik dit eigenlijk niet kunnen”. 

Toen liet ik direct duidelijk merken dat ik het niet met haar eens ben. Ik gaf aan dat ik in een nieuwe brief precies dezelfde woorden zou hebben gebruikt. En die gaan naar mijn overtuiging ook niet te ver. Want “het beste met me voor hebben” is wel leuk maar zakelijk barweinig waard. Dat is in het verleden al herhaaldelijk gebleken. En ook professionele job-coaching voor wajongers is bewezen waardeloos. Dus als ik in het belang van een loondienstige job eerst bij de overheid vanuit de wajong op eigen houtje administratieve ellende moet gaan tackelen, dan doe ik dit op mijn éigen manier, en anders niet. Nadat we op 21-05-10 onze meningen hadden uitgewisseld wilde ik de boel niet laten escaleren. En om mijn indiensttredingprocedure toch goed te kunnen vervolgen leek het me daarom verstandig om een paar extra dagen bedenktijd te nemen. Allereerst voor mezelf om af te koelen en om gedachten goed en op tijd op orde te krijgen. Gelukkig ging Claudia hierin mee en gaf ze me die paar extra dagen. En verder was ze ook nog eens bereid om naar aanleiding van mijn arbeidsvragen vanuit Rivierduinen een schatting te maken voor mijn tegemoetkomende nettowinst. Dit moest dan berekend worden bij de afdeling personeelszaken. Zeker fijn!! Want daar heb ik wél wat aan. En dit gaf me ook de indruk dat Rivierduinen inderdaad het beste met me voor heeft. Dat is voor mij op zichzelf weliswaar onvoldoende, maar wél iets dat ik waardeer!! Dus wilde ik een baan bij Rivierduinen alsnog serieus overwegen.  In de extra bedenktijd heb ik allereerst mijn twijfels kenbaar gemaakt aan mijn mentoren Ferko Öry en Ronald Mooij. Onder meer als volgt:

Het werk lijkt me nuttig, uitdagend en ook goed voor mijn ontwikkeling. En het is zo te merken meer dan alleen dataprutsen. Positief dus! Maar aan de andere kant zijn er best veel dingen die mijn enthousiasme remmen. Van onafhankelijke arbeidsadviseurs heb ik
slechts 1 concreet antwoord gekregen. Namelijk dat ik rekening moet houden met een inkomstenvooruitgang van 200,- per maand. Dat is 50,- per week en per dag dus niet veel meer dan een scheet en 2 knikkers. Voor het geld hoef ik het daarom waarschijnlijk niet te doen. Verder zal ik ivm loon opnieuw bij verschillende overheidsorganen administratieve ellende moeten gaan tackelen. Dat is op zichzelf al een parttime job. Dus dan ben ik voor diezelfde scheet met knikkers straks misschien fulltime bezig met Rivierduinen.

Ferko & Ronald hebben me in de extra bedenktijd bijzonder goed bijgestaan. Onder meer de volgende feedback heb ik vaak herlezen en heeft er mede toe bijgedragen dat ik bij Rivierduinen mijn indiensttredingprocedure zo goed als mogelijk wilde vervolgen: Feedback Ronald Mooij, 22-05-10:

Bob, ik begrijp je redenatie maar je vergeet een aantal aspecten in jouw afweging. Ik zat afgelopen donderdag bij het 50 jarig bestaan van het revalidatiefonds naast Kees-Jan van der Klooster, jongen met een dwarslesie die op de paralympics onze enige vertegenwoordiger was, hij skied op een zitski. ik heb uitgebreid met hem gesproken over zijn drive in het leven naar zijn ongeluk. Hij gaf aan tegen de zelfde bureaucratische shit aan te lopen als jij. Zijn doel was om onafhankelijk van de uitkerende instanties te komen die alles van hem willen weten en precies zeggen wat hij moet doen. Daarnaast gaf hij aan zich te ergeren aan mensen die mensen in een rolstoel onbedoeld en vaak ongewild willen helpen. Hij zij stel mij nooit de vraag kan ik je helpen, dat hoor ik 10 keer per dag ik wil normaal functioneren in onze samenleving, vraag met liever alles kits of gaat ie goed. wat heb ik van Kees-Jan geleerd en wil ik graag aan jou meegeven. Volledig meedoen in onze maatschappij zonder betutteling van uitkerende instanties is een doel op zich en zoals ik jou ken heb jij ook dat doel, dat doel moet je nooit vergeten. Dan kan het dus zijn om dat doel te bereiken dat je de weg daarnaar toe af en toe erg hobbelig is, gelukkig heb je goede vrienden die je op die hobbelige weg kunnen helpen. Maar vergeet het doel niet. Het is heel menselijk de mooi geasfalteerde weg te kiezen maar als die niet bij jouw doel komt is het een doodlopende weg.

Feedback Ferko Öry, 24-05-10: Ha Bob, Tja, de moderne musketier vecht tegen bureaucratisme. Dit is iets anders dan bureaucratie, het al dan niet nodige papierwerk. Bureaucratisme is het doel geworden regelzucht. En dat wordt steeds erger. Lijkt wel of het nieuwe kasteelmuren zijn achter welke sommigen zich verbergen en zich (schijn)veilig voelen. Dat is één. De andere kant is dat wij allemaal, ook illegalen, zieken en mensen in gevangenissen wel verder moeten. In deze maatschappij. Ik pleit er niet voor dat je een Don Quichotte wordt, die tegen papieren molens vecht. Wel dat je je vizier verlegt en je richt op je doel. Ik leer nu op de cursus documentairemaker dat elk vak eisen heeft. Óók jouw rappen, je muziek. Als je daarin verder wilt en daarmee je inkomen wilt verdienen, dan is daar ook de eis van kwaliteit. Een basis, mét integere mensen die je met adviezen bijstaan over belasting en je rechten. Zoek je niche op en richt je positief op overleven. Want alleen strijd brengt je niet dichter bij je doel. Dat ben ik met Ronald eens. Zet ‘m op! Met hartelijke groeten, ferko.

De bovenstaande feedback van Ronald en Ferko duidt op wijsheid door ervaring waar ik niet omheen kan. En het verhaal van Kees-Jan waar Ronald me op wijst grijpt me aan. Zijn werk heb ik gezien. Grote klasse; indrukwekkend en inspirerend!! En het advies van Ferko om mezelf positief te richten op overleven is naar mijn overtuiging ook inderdaad de best mogelijke manier om verder te gaan. Toch heeft diezelfde overtuiging op basis van diezelfde feedback in mijn geval wel een keerzijde. Kees-Jan werkt niet in de reguliere gezondheidszorg. En op zorgterrein is niet alleen de staat maar ook het bedrijfsleven me nog het een en ander verschuldigd. En als ik met de kennis die ik nu heb als betaalde arbeidskracht zou bijdragen aan de handhaving van miljoenenbestedingen aan ineffectief bewezen zorg, die op basis van pappen en nat houden gevoed wordt door overbetaald gepamper, dan wordt het moeilijk voor me om mezelf te vriend te houden. En positief richten op overleven? Dat beschouw ik als een gezond ideaal. Zeker niet verkeerd om als startbasis te gebruiken. Maar idealen wijken veelal sterk af van de werkelijkheid. Ook in dit geval. Want positief richten op overleven is voor velen te lang en te vaak niet genoeg gebleken. Te vaak zijn er te weinig goede mogelijkheden om werkelijk vooruitgang te boeken. En zolang bobo’s niet de ballen hebben om harde feiten goed onder ogen te komen om kennis hier vandaan te vertalen naar effectieve vernieuwingen in de zorg dan is het naar mijn overtuiging juist goed om niet alleen het positieve maar ook het negatieve beter tot de verbeelding te laten spreken. Vele bazen slapen immers al jaren!! Dus word eerst eens wakker!!! Maar goed. Tegelijkertijd geloof ik wel in vroegsignalering van gezondheidsrisico’s van kids om daarna met hulp van effectief bewezen zorgprogramma’s erger te kunnen voorkomen. Deze overtuiging was voor mij van doorslaggevend belang om toch te besluiten mijn cours naar een baan bij Rivierduinen, EDIT (early detection and intervention team) te vervolgen.

3.5. Laatste Voorbereidingen Op Indiensttreding:

Rivierduinen: schatting nettowenst. 

Tijdens de voorbereidingen op mijn dienstverband verliep het contact tussen mezelf en Rivierduinen EDIT (Early Detection and Intervention Team) tot 25-05-10 al tamelijk roestig. Toch moest ik reëel blijven. Kansen lagen niet voor het oprapen. Zeker niet voor mij, en al helemaal niet in deze tijd. En een slecht betaalde deeltijdbaan met alle bijkomende administratieve ellende vanuit de Wajong verandert hier weinig aan. Benauwend. Maar ja, aan de andere kant deed ik al ruim anderhalf jaar niet meer mee in het reguliere bedrijfsleven. En dan is het opdoen van nuttige werkervaring sowieso niet verkeerd. En verder leek het me ook geen slecht idee om bij te dragen aan vroegtijdige signalering van psychische problemen om maatschappelijke schade zoveel mogelijk te voorkomen in plaats van menselijk leed te laat te moeten genezen. Dat is ook de bedrijfsoptiek van EDIT. Dus besloot ik na enkele dagen extra bedenktijd alsnog overstag te gaan.

Gelukkig kwam Rivierduinen mijn besluit snel en positief tegemoet. Op 28-05-10 schreef teammanager Claudia V. me dat mijn indiensttredingprocedure per direct hervat zou worden. Ik zou 01-07-10 officieel in dienst treden. En op mijn eigen verzoek mocht ik tot die tijd alvast een aantal dagen meehobbelen om kennis te maken met het werk en met collega’s. Verder gaf deze nieuwe startdatum ook nog genoeg tijd en ruimte om bij verschillende overheidsorganen zaken administratief goed en tijdig af te wikkelen. Prima dus!

Toch werd ik minder vrolijk van de tegelijkertijd bijgeleverde schatting van mijn netto salaris: 

De afdeling personeelsadministratie heeft je geschatte netto salaris voor je berekend. Dit komt neer op €1006,07. (zie onderstaande berekening). Dit is inclusief €49,67 reiskostenvergoeding. Hopelijk kan je hier wat mee voor je berekeningen.

Voor mijn berekeningen kon ik daar zeker wat mee. Niet bepaald motiverend. Maar ik wilde geen voorbarige conclusies trekken. Dus besloot ik zoals gepland mijn voorbereidingen zo goed mogelijk te hervatten. Dat deed ik ter plekke bij Rivierduinen. En ook in mijn contact met het ministerie van financiën, de belastingdienst en de UWV.

Ministerie van financiën.

Na een potje intensief communicatief hangen en wurgen lukte het me om via een brief naar de directeur generaal van de belastingdienst, Peter Veld, op 03-06-10 een afspraak te maken met Paul Heinis, landelijk vertrouwenspersoon integriteit van het ministerie van financiën. Hiermee hoopte ik goed en concreet antwoord te krijgen op een aantal vragen die ik eerder op 08-05-10 ook al had gesteld aan onafhankelijke arbeidsadviseurs:

Kunt u mij, ter voorbereiding op terugbetalingsregelingen, helpen bij het maken van een nauwkeurige schatting van de effecten van mijn toekomstige inkomsten uit betaalde
arbeid op:

-te ontvangen huurtoeslag?

-te ontvangen zorgtoeslag?

-aftrekbaarheid reiskosten woon-werkverkeer?

-te betalen inkomstenbelasting?

Heinis van het ministerie was niet in staat om op bovenbeschreven vragen concreet antwoord te geven. Maar nadat ik hem vertelde over mijn ellendige ervaringen met belastingtechnische zaken ten gevolge van ineffectief bewezen professionele arbeidsre-integratie vertelde hij me dat ik ogenschijnlijk toch de best mogelijke weg heb gevolgd. Toen benadrukte ik dat hij dan waarschijnlijk onvoldoende beseft wat voor capabel bewezen wajongers zoals ik de consequenties zijn van peperdure door overheid gefinancierde ineffectief bewezen arbeidszorg. Ter onderbouwing gaf ik als voorbeeld een brief die ik op 29-06-09 van belastinginspecteur Koning had gekregen. Concreet merkte ik op dat mijn toenmalige bezwaar tegen de opgelegde aanslag inkomstenbelasting 2008 niet in behandeling werd genomen omdat ik door nalatigheid van arbeidszorgprofessionals via verkeerd doorgevoerde heffingskortingen gewoon meer had gekregen daar waar ik recht op had. En uit diezelfde brief kan worden opgemerkt dat ik bij een reiskostenvergoeding blij moet zijn met een tegemoetkoming, maar dat ik aan het eind van het jaar dan niet moet zeuren als dit bedrag op mijn aftrek reiskosten woon-werk in mindering wordt gebracht. Naar aanleiding hiervan benadrukte ik dat dergelijk achterstallig administratief onderhoud voor wajongers zoals ik met standaardinkomsten van 70 procent van het minimun jeugdloon gewoonweg niet behapbaar is. Dergelijke problemen moeten naar mijn overtuiging dan ook voorkomen worden in plaats van ze achteraf noodgedwongen te moeten genezen. Heinis volgde mijn verhaal. En gelukkig was hij naar aanleiding hiervan ook bereid om mijn vragen bij de belastingdienst zo goed als mogelijk beantwoord te krijgen.

Belastingdienst.

Naar aanleiding van mijn contact bij het ministerie van financiën had ik op 14-06-10 een uur lang intensief gesproken met belastinginspecteur Hans Koning. Koning vertelde dat hij inmiddels al 35 jaar bij de belastingdienst in loondienst is. Ik had dus kennelijk te maken met een belastingambtenaar van de gevestigde orde, en dus geen groentje die telkens weer moest doorverwijzen. Gelukkig maar!! We hadden toen eerst gesproken over mijn aangifte van 2008. En daarna ook over mijn arbeidsvragen aangaande mijn toenmalig geplande dienstverband bij Rivierduinen in 2010.

Verklaring belastingprobleem 2008: uitleg heffingskorting en aftrekbaarheid reiskosten.

Wat betreft belastingproblemen waarmee ik in 2008 te dealen had gaf belastinginspecteur Koning eerst een verklaring van zijn brief van 29-06-09. Hij liet me nogmaals weten dat wanneer loonkosten bij arbeidsongeschikte werknemers verdeeld worden over de UWV en een werkgever dat slechts bij één van deze partijen heffingskorting mag worden toegepast. Het meest verstandig is om dit te doen bij degene die het meeste uitbetaalt. Volgens de wet zijn arbeidsongeschikten zelf verantwoordelijk voor keuzes aangaande heffingskorting en behoren ze deze bij indiensttreding ook op eigen houtje goed en tijdig aan te geven. Naar mijn overtuiging is dit een krankzinnige wet. Want hoe kan de staat mij nou eerst 80 tot 100 procent afkeuren maar mij vervolgens wél de verantwoordelijkheid geven over navolging van regels die niet alleen door mezelf maar ook door professionele jobcoaches en personeelsfunctionarissen over het hoofd worden gezien?  Onbegrijpelijk. Maar goed, dit was oud nieuws voor me en stond al uitvoerig beschreven in deel 1 van mijn dossier. Wat betreft 2008 gaf Koning verder ook nog uitleg over aftrekbaarheid reiskosten woon-werkverkeer. Hij vertelde dat we blij moeten zijn als een werkgever onze reiskosten vergoed. Maar bij een vergoeding van reiskosten zijn dergelijke kosten vervolgens niet meer aftrekbaar. Deze vergoedingen staan volgens Koning meestal ook beschreven in onze jaaropgaven. Koning benadrukte ook dat zijn collega’s tijdens aangiftehulp aan mensen zoals ik vaak onder grote werkdruk staan. Ze verzorgen in een korte periode erg veel aangiftes. Wie weet zijn hierdoor in mijn geval tijdens mijn aangifte in het belastingkantoor foute gegevens doorgevoerd. Ter controle had ik na afloop van dit gesprek met belastinginspecteur Koning mijn TNO jaaropgave van 2008 uit mijn ouwe schoenendoos gehaald. Deze had ik op verzoek van de belastingdienst ook meegenomen naar het belastingkantoor tijdens hulp bij mijn aangifte. En in die jaaropgave zijn nergens gegevens te vinden over mijn toenmalige reiskostenvergoeding. 
Reactie Bob: ”belastingdienst, hartelijk dank voor jullie hulp bij de onrechtelijk doorgevoerde aftrek reiskosten tijdens mijn belastingaangifte van 13-03-09 onder begeleiding van jullie eigen mensen in jullie eigen kantoor!!” En USG Restart en P&O van TNO, Preventie & Zorg-, “nogmaals, dank voor jullie steun bij indiensttreding met waardevolle advisering aangaande heffingskorting bij de belastingdienst,”Braveau”!! En P&O van TNO, trouwens ook nog hartelijk dank voor de ontbrekende reiskostenpost in mijn jaaropgave van 2008 waardoor fouten bij belastingaangiften zelfs onder begeleiding van professionele belastingambtenaren kennelijk moeilijk voorkomen kunnen worden!! Zoals ik jullie vorig jaar al schreef kunnen jullie beter nogmaals inderdaad foraaal dorgaan!

Belastingadvies 2010: uitleg schatting toeslagen en inkomstenbelasting.

Om problemen vergelijkbaar aan de degenen die ik in 2008 ondervond in 2010 te voorkomen heeft belastinginspecteur Koning ook nog zo goed als mogelijk antwoord gegeven op vragen aangaande toeslagen en te betalen inkomstenbelasting. Voordat Koning hierop inging overhandigde ik hem  mijn Indiensttredingformulier van Rivierduinen met salarisbedragen. En ook nog de schatting van mijn netto-inkomsten die Rivierduinen voor me had berekenend.

Terwijl Koning advies gaf tekende hij voor mij de onderstaande tabellen die op 2010 van toepassing zijn:.

Jaarinkomen Recht op huurtoeslag
15000. 125 p/m.
16000. 107 p/m.
17.000. 82 p/m.>=
18.000. 56 p/m.
19.000. 28 p/m.
19.500. 14 p/m.
20000. 0 p/m.

Jaarinkomen Recht op zorgtoeslag
< 19.500 maximale zorgtoeslag.

Koning vertelde me dat mijn voorspelde inkomsten voor 2010 op basis van mijn bijgeleverde documenten in verband met indiensttreding bij Rivierduinen in de maand juli van dat jaar waarschijnlijk weinig tot geen invloed zullen hebben op mijn zorg- en huurtoeslag. Wel benadrukte Koning dat definitieve berekeningen van toeslagen altijd achteraf plaatsvinden. Hierdoor bestaat altijd de kans dat iemand na afloop van een jaar moet terugbetalen of misschien terugbetaald zal krijgen. De belastingdienst loopt altijd achter de feiten aan. Dus als ik bijvoorbeeld door eventuele loonswijzigingen gaandeweg zou gaan twijfelen over mijn recht op toeslagen dan doen doe ik er verstandig aan om mijn jaarinkomsten tijdig te herberekenen en mijn toeslagen met hulp van www.toeslagen.nl tijdig te verlagen of tijdig te staken. Het daaropvolgende jaar zal dan een definitieve berekening plaatsvinden. En bij een tijdige verlaging of staking van toeslagen wordt de kans op een terugstorting aan het einde van de rit groter dan de kans op een terugvordering. Dat is de beste manier voor onvermogende burgers om schuldproblemen in verband met toeslagen zo goed als mogelijk te voorkomen in plaats van noodgedwongen achteraf te moeten genezen.

Vraag van Bob aan Koning na zijn uitleg over toeslagen: dit is de eerste keer dat ik uitgebreid belastingadvies krijg. En tot heden heeft geen enkele professional op het terrein van arbeidsre-integratie of op het terrein van P&O me hierover nuttige informatie gegeven. En “arbeidsongeschikte werknemers” zijn veelal niet voor niets arbeidsongeschikt. Zijn er daarom geen instanties of bureaus die onvermogende wajongers tijdens arbeidsre-integratie goed en tijdig advies kunnen bieden aangaande inkomstenschattingen, heffingskortingen, aftrekbaarheid reiskosten en toeslagen? Antwoord Koning: nee ze moeten zelfstandig initiatief nemen en waar nodig via onze website of met hulp van belastingambtenaren hun belastingzaken zelfstandig wijzigen. Gespecialiseerde onafhankelijke belastingadviseurs zijn voor arbeidsongeschikten namelijk meestal veel te duur.

Belastingadvies 2010: uitleg schatting nettowinst.
Tot slot heeft belastinginspecteur Koning me zo goed als mogelijk geholpen bij het zo nauwkeurig mogelijk berekenen van mijn netto-inkomsten uit mijn toen geplandewerkzaamheden voor GGZ Rivierduinen.  Hiervoor had ik hem onder meer de onderstaande schatting voorgelegd die P&O van Rivierduinen voor me had opgesteld.

De afdeling personeelsadministratie heeft je geschatte netto maandsalaris voor je berekend. Dit komt neer op €1006,07. (zie onderstaande berekening). Dit is inclusief €49,67 reiskostenvergoeding. Hopelijk kan je hier wat mee voor je berekeningen.

Op basis van de bijgeleverde documenten vertelde Koning me dat Rivierduinen op mijn dringende verzoek zeer waarschijnlijk de juiste rekenmethode heeft toegepast. Tot slot adviseerde hij me om de UWV te benaderen voor vergelijkbare berekeningen om daarna voor het
complete plaatje met hulp van http://www.toeslagen.nl/ een uiteindelijke schatting van mijn totale “netto”winst te kunnen maken.
Gedachte van Bob na afloop van het gesprek met senior belastinginspecteur Hans Koning:

Hoe kan de zorgstaat in hemelsnaam een burger die geen arbeidsverleden in het reguliere bedrijfsleven heeft eerst 80 tot 100 % arbeidsongeschikt verklaren om deze gedurende zijn of haar herstel zonder een duidelijke vooraankondiging en zonder effectieve begeleiding toch aansprakelijk te stellen voor overheidsadministratieve fouten? Dan heb ik het over fouten uit werk dat te moeilijk blijkt te zijn voor senior jobcoaches uit de re-integratiewereld. Fouten uit werk waaraan managers en senior personeelsfunctionarissen uit het bedrijfsleven hun fikken niet durven te branden. En bovendien fouten die zelfs gemaakt worden door belastingambtenaren die onvermogende wajongers jaarlijks begeleiden bij hun belastingaangiften?!!! Onbegrijpelijk!!! Wie wordt nou sinds 2003 volledig arbeidsongeschikt verklaard? En wie wordt primair als ongeschikt aangezien op het moment dat er geld verdiend moet worden? Inderdaad, niet de zorgstaat. Maar wel capabel bewezen wajongers zoals ik!! Vele overheidsgefinancierde sociale zorglieden blijken overgewaardeerde, overbetaalde en bovendien overtollig aanwezige nietsnuttende figuranten. Hoe vaak moet ik dat nou nog uitleggen? En hoe vaak en uit hoeveel verschillende invalshoeken moet ik nog de benodigde feiten op tafel leggen? Het gaat maar door en het gaat maar door. Kom de feiten eens onder ogen! Stelletje grabbelende grappenmakers! Betalen naar waarde!! Dát mogen jullie ons!! Dan investeren we in onze eigen toekomst op onze eigen manier!! Maar zolang jullie dat niet doen, sluit dan liever de tent, zoek een andere baan en blijf uit de buurt!!

Op basis van reeds beschreven feedback van belastinginspecteur Koning wist ik genoeg. De maandelijkse nettowinst die Rivierduinen voor me had berekend was kennelijk correct en dus lager dan mijn huidige wajong-uitkering. En ik weet goed waarmee ik te maken krijg bij een dienstverband waar loon wordt aangevuld met een aangepaste wajong van de UWV. Dat vraagt om problemen. Dat blijkt uit verschillende wetenschappelijke publicaties en staat bovendien uitvoerig beschreven in het eerste deel van mijn zorgklachtendossier. Het voorkomen of genezen van deze problemen is op zichzelf al een part-time job. Dus als ik een vergelijkbare deal zou sluiten  als ik in het verleden bij TNO had afgesloten, dan mag een werkgever wat mij betreft eerst over de brug komen met èrg belangrijk werk voor mij. En graag ook met een èrg aantrekkelijk takenpakket en anders op zijn minst werk met èrg goede doorgroeimogelijkheden.

Meelopen bij Rivierduinen.

Eerder in dit dossier heb ik verklaard waarom Rivierduinen tijdens de voorbereiding van mijn sollicitatiegesprek van 29-04-10 naar mijn overtuiging slecht aandacht had besteed aan mijn brief en cv die ik ter voorbereiding op 19-04-10 had verstuurd. En ook dat deze organisatie weinig kennis van zaken toonde aangaande maatschappelijke problemen bij werk in combinatie met de wajonguitkering welke ik in mijn brief en cv met verwijzingen naar mijn zorgklachtendossier herhaaldelijk aan het licht heb gebracht. Dat zat me niet lekker. Want voor mij is van belang dat een werkgever op het terrein van de maatschappelijke gezondheidszorg, en vooral eentje die zichzelf met trots het label “EDIT”, Early Detection and Intervention Team, toedicht op datzelfde zakelijke zorgterrein óók de belangen van haar eigen mensen behartigt. Maar goed. Gelukkig kreeg ik in aanloop op mijn indiensttreding genoeg kansen om de voor mezelf relevante maatschappelijke problemen vroeg aan het licht te brengen. En wie weet had Rivierduinen naar aanleiding hiervan alsnog een effectieve interventie in petto voor me:

Overzicht van mijn eigen initiatieven in aanloop op mijn indiensttreding bij Rivierduinen EDIT, Early Detection and Intervention Team, die bedoeld waren om de voor mezelf relevante maatschappelijke feiten bij betaald werk vanuit de wajong met oog op een effectieve zakelijke Interventie door hen vroegtijdig te laten Detecteren: 

1. 

29-04-10, fragmenten uit brief en C.V. (aan Claudia V. en Rianne K.):

Fragment uit mijn sollicitatiebrief:
Na mijn ongeluk heb ik op zelfstandige basis onophoudend hard aan mijn herstel gewerkt. En hier vandaan heb ik mijn vaardigheden ook succesvol heroverd. Dit is in een korte brief moeilijk uit te leggen. Ter onderbouwing verwijs ik daarom naar mijn blog (zie cv). Sinds 2005 ben ik weer aan het werk; eerst parttime, en vervolgens twee jaar fulltime als onderzoeksmedewerker bij de Universiteit en bij TNO. En nu werk ik ruim een jaar als wetenschapper, schrijver en muzikant voor mijn eigen websites.

Fragment uit mijn CV aangaande meest recente werkervaring:
Januari 2009-heden: Wetenschapper.
• Zelfstandig.
• Project: Zorgmisstanden
• Onderzoek: Van Wajong tot Kwajong.
• Data Management, data Analyse & Rapportage van persoonsgebonden longitudinaal onderzoek (rapportage
in concept gereed)
• Webadressen: https://wanzorg.blogspot.com/2010/03/ http://www.zorgmisstanden.nl/ .

2. 

08-05-10,Mailinitiatief van Bob naar onafhankelijke adbeidsadviseurs , cc; Claudia V. Rianne K. (Rivierduinen),

Sinds 2003 ben ik afgestudeerd psycholoog met niet- aangeboren hersenletsel. Sindsdien ben ik als wajonger van de UWV 80% tot 100 % afgekeurd. En als cliënt van dit overheidsorgaan heb ik tot heden té vaak genoegen genomen met herhaaldelijk ineffectief bewezen arbeidszorgdiensten. Daarom wens ik bij tegemoetkomende contractbesprekingen gebruik te maken van onder meer effectief bewezen implementaties van kennis uit het onderzoek van Brukman en collega's van Regioplan Beleidsonderzoek (2008):
Ter ondersteuning beschrijf ik hieronder enkele citaten uit dat onderzoek:

"Werk moet lonen" komt in de regelgeving rondom Wajong en werk onvoldoende tot zijn recht. Dit is het gevolg van de complexiteit en ondoorzichtigheid van de regelgeving en de uitvoering. Er lopen allerlei goedbedoelde regelingen naast elkaar en door elkaar heen die onderling met elkaar verweven zijn. Daarnaast interpreteren de uitvoerders sommige regels verschillend. Hierdoor zijn de financiële gevolgen van werk en werkveranderingen vaak moeilijk te bepalen. Of werk lonend is, is voor Wajong’ers niet vast te stellen. Voor zover werk wel lonend is, zal er door de intransparantie nauwelijks een prikkel van uit gaan. In deze ‘lappendeken’ van regelgeving maken Wajong’ersbepaalde stappen in hun loopbaan niet, die voor hun persoonlijke ontwikkeling wel een vooruit-gang kunnen betekenen. Een voorbeeld hiervan is de trapsgewijze aanpassing van de Wajong-uitkering die ervoor zorgt dat een kleine deeltijdbaan veel gunstiger is dan grotere deeltijdbanen. Wajong’ers blijven zo gevangen in eendagsbaantjes. De ondoorzichtigheid van regelgeving en uitvoering zorgt er dus voor dat moeilijk is vast te stellen of werk lonend is. In een aantal gevallen is werk ook echt niet lonend. Er blijken weinig experts op dit terrein en deze experts zijn het lang niet altijd met elkaar eens over hoe de regelgeving precies werkt. Ongeveer de helft van de Wajong’ers gaat er financieel niet of nauwelijks op vooruit door te gaan werken. Door de beperkte inkomensvooruitgang hebben Wajong’ers vaak te maken met een armoedeval.

09-05-10, fragment uit mijn mail naar onafhankelijke arbeidsadviseur Ton de Vries van Pandora; InformatieSteunPunt i.d. 1e lijn ggz) en De Clientenbond (cc Claudia V. en Rianne K.)

Beste Ton, Allereerst hartelijk dank voor de snelle en sympathieke reactie, en dát op deze zondagse moederdag!! En de bereidheid om met me mee te denken doet me erg goed. Mijn waardering voor je inzet!!En dank voor de link die je me stuurde. Dit met pijnlijke beelden uit september 2003. Als deze op landelijk niveau een goed beeld geeft van de toenmalige feiten, dan houden veel zorgbazen en politici zich inmiddels wel èrg lang van de domme!!Ik houd je graag op de hoogte. Veel succes met je activiteiten. En nog een hele fijne avond verder. Met zeer hartelijke groet, Bob van Daalhuizen.
https://wanzorg.blogspot.com/2010/03/

3. 

11-05-10, fragment uit mijn mail naar onafhankelijke arbeidsadviseur Kees van Heldesk Pandora en De Clientenbond (cc Claudia V. en Rianne K.)

Beste Kees. Dank voor je uitleg met bruikbare informatie. Dit geeft in grote lijnen een aardig beeld. Maar als ik met inbegrip van alle negatieve sociaal economische gevolgen van betaald werk moet rekenen op E 200,- per maand, dan word ik hier niet veel vrolijker van. In dat geval laat ik me door níemand onder de duim houden! Graag vertaal ik jullie kennis naar meer concreet en meer toegepast advies tijdens mijn contractonderhandelingen. Is er een specialist van jullie kant bereid om tijdens besprekingen tussen mezelf en mijn werkgever met ons rond de tafel te zitten? Ik hoor graag van jullie. In afwachting van je reactie. Met vriendelijke groet, Bob van Daalhuizen. http://wanzorg.blogspot.com/

4. 12-05-10, fragment uit mijn mail naar Peter Veld, directeur Generaal van de Belastingdienst, (cc Claudia V. en Rianne K.)

Geachte heer Veld, beste Peter, Deze mail stuur ik naar aanleiding van mijn gesprek in januari van 2009 met professor Roland Blonk, hoogleraar arbeidsparticipatie van TNO Arbeid. Dat gesprek vond plaats in het kader van arbeidsadvies voor langdurig werklozen bij toekomstige dienstbetrekkingen.Dienstobstakels die ikzelf als Wajonger in het verleden ben tegen gekomen kan ik me niet langer permitteren. Onder meer vanuit de belastingdienst zijn er nare sporen achtergelaten. Roland adviseerde me vorig jaar om voor het tekenen van een nieuw contract advies in te winnen bij een onafhankelijk arbeidsadviseur. Maar reacties via de landelijke cliëntenraad zetten nog geen zode aan de dijk. Daarom vraag ik op basis van mijn persoonlijke arbeidsachtergrond graag advies aan ú als directeur generaal van de Belastingdienst.Sinds 2003 ben ik
afgestudeerd psycholoog met niet- aangeboren hersenletsel. Sindsdien ben ik als wajonger van de UWV 80% tot 100 % afgekeurd. En als cliënt van dit overheidsorgaan heb ik tot heden té vaak genoegen genomen met herhaaldelijk ineffectief bewezen arbeidszorgdiensten. Daarom wens ik bij tegemoetkomende contractbesprekingen gebruik te maken van onder meer effectief bewezen implementaties van kennis uit het onderzoek van Brukman en collega's van Regioplan Beleidsonderzoek (2008) 
"Werk moet lonen" komt in de regelgeving rondom Wajong en werk onvoldoende tot zijn recht. Dit is het gevolg van de complexiteit en ondoorzichtigheid van de regelgeving en de uitvoering. Er lopen allerlei goedbedoelde regelingen naast elkaar en door elkaar heen die onderling met elkaar verweven zijn. Daarnaast interpreteren de uitvoerders sommige regels verschillend. Hierdoor zijn de financiële gevolgen van werk en werkveranderingen vaak moeilijk te bepalen. Of werk lonend is, is voor Wajong’ers niet vast te stellen. Voor zover werk wel lonend is, zal er door de intransparantie nauwelijks een prikkel van uit gaan. In deze ‘lappendeken’ van regelgeving
maken Wajong’ers bepaalde stappen in hun loopbaan niet, die voor hun persoonlijke ontwikkeling wel een vooruit-gang kunnen betekenen. Een voorbeeld hiervan is de trapsgewijze aanpassing van de Wajong-uitkering die ervoor zorgt dat een kleine deeltijdbaan veel gunstiger is dan grotere deeltijdbanen. Wajong’ers blijven zo gevangen in eendagsbaantjes. De ondoorzichtigheid van regelgeving en uitvoering zorgt er dus voor dat moeilijk is vast te stellen of werk lonend is. In een aantal gevallen is werk ook echt niet lonend. Er blijken weinig experts op dit terrein en deze experts zijn het lang niet altijd met elkaar eens over hoe de regelgeving precies werkt. Ongeveer de helft van de Wajong’ers gaat er financieel niet of nauwelijks op vooruit door te gaan werken. Door de beperkte inkomensvooruitgang hebben Wajong’ers vaak te maken met een armoedeval. Onder meer de bovenbeschreven feiten en mijn persoonlijke ervaringen maken het belangrijk voor me om een
wurgcontract te voorkomen in plaats van het opnieuw te moeten genezen.

5. 25-05-10, fragment uit mijn mail naar Paul Heijnis, van het ministerie van financiën (cc Claudia V. en Rianne K.)
Geachte heer Heijnis, beste Paul, Nogmaals dank voor de snelle reactie. Ik begrijp dat ik per mail voor u moeilijk te bereiken ben. Vandaar dat ik nu reageer op basis van mijn gmailadres. Deze heeft betere opslagcapaciteit. En wie weet is het hierdoor ook voor onze correspondentie beter bruikbaar. Voor concreet advies heeft u misschien baat bij een CAO en een indiensttredingformulier. Deze heb ik als attachments bijgevoegd. En voor de zekerheid zet ik mijn vragen voor u hieronder nogmaals op een rijtje.
a. Is kennis uit het hieronder bijgevoegde onderzoek van Brukman en collega’s inmiddels effectief
geïmplementeerd? En zo ja, met wie kan ik hiervoor het best contact opnemen?
b. Kunt u me, ter voorbereiding op terugbetalingsregelingen, helpen bij het maken van een nauwkeurige schatting van de effecten van mijn toekomsAge inkomsten uit betaalde arbeid op:
te ontvangen huurtoeslag?
te ontvangen zorgtoeslag?
te verkrijgen kwijtschelding gemeentelijke belastingen?
aftrekbaarheid reiskosten woon-werkverkeer bij de belastingdienst?
te betalen inkomstenbelasting?
te ontvangen wajonguitkering?
herkeuring bij de UWV met daarop volgende financiële en sociale consequenties?

6. 26-05-10, fragment uit mijn mail naar bestuursvoorzitter van de UWV, Joop Linthorst met verwijzing naar publicatie welke ook in deel 1 van mijn dossier te vinden is (cc Claudia V. en Rianne K.)
Sinds 2003 ben ik afgestudeerd psycholoog met niet- aangeboren hersenletsel. Sindsdien ben ik als wajonger van de UWV 80% tot 100 % afgekeurd. En als cliënt van dit overheidsorgaan heb ik tot heden té vaak genoegen genomen met herhaaldelijk ineffectief bewezen arbeidszorgdiensten. Daarom wens ik voordat ik een nieuw contract teken gebruik te maken van effectief bewezen implementaties van kennis uit het onderzoek van Brukman en collega's van Regioplan Beleidsonderzoek (2008). Voor onderzoeksartikel zie onderstaande link met daaronder de voor mezelf belangrijkste citaten uit het betreffende artikel:

http://www.regioplan.nl/publicaties/rapporten/
werk_moet_lonen_onderzoek_onder_wajong_ers_naar_de_financiele_baten_van_werk

Citaten uit artikel:

7. "Werk moet lonen" komt in de regelgeving rondom Wajong en werk onvoldoende tot zijn recht. Dit is het gevolg van de complexiteit en ondoorzichtigheid van de regelgeving en de uitvoering. Er lopen allerlei goedbedoelde regelingen naast elkaar en door elkaar heen die onderling met elkaar verweven zijn. Daarnaast interpreteren de uitvoerders sommige regels verschillend. Hierdoor zijn de financiële gevolgen van werk en werkveranderingen vaak moeilijk te bepalen. Of werk lonend is, is voor Wajong’ers niet vast te stellen. Voor zover werk wel lonend is, zal er door de intransparantie nauwelijks een prikkel van uit gaan. In deze ‘lappendeken’ van regelgeving
maken Wajong’ers bepaalde stappen in hun loopbaan niet, die voor hun persoonlijke ontwikkeling wel een vooruit-gang kunnen betekenen. Een voorbeeld hiervan is de trapsgewijze aanpassing van de Wajong-uitkering die ervoor zorgt dat een kleine deeltijdbaan veel gunstiger is dan grotere deeltijdbanen. Wajong’ers blijven zo gevangen in eendagsbaantjes. De ondoorzichtigheid van regelgeving en uitvoering zorgt er dus voor dat moeilijk is vast te stellen of werk lonend is. In een aantal gevallen is werk ook echt niet lonend. Er blijken weinig experts op dit terrein en deze experts zijn het lang niet altijd met elkaar eens over hoe de regelgeving precies werkt. Ongeveer de helft van de Wajong’ers gaat er financieel niet of nauwelijks op vooruit door te gaan werken. Door de beperkte inkomensvooruitgang hebben Wajong’ers vaak te maken met een armoedeval.
11-06-10, fragment uit mijn mail naar tegemoetkomende collega’s van Rivierduinen waarin ik verwijs naar mijn youtube-video “Je Business Aan Banden” met in de textbox een link naar deel 1 van mijn dossier:
Wat staat er in hemelsnaam te gebeuren in ons land?!! Na deze verkiezingsuitslagen vind ik dat het begrip “gezondheid” echt opnieuw gedefinieerd moet worden. Wat vinden jullie? Wij doen hierover het volgende uit de
doeken: 

8. 16-06-10, fragment uit mijn mail naar tegemoetkomende collega’s van Rivierduinen in verband met uitleg over mijn werkwijze en mijn persoonlijke ambities (ook aan Claudia V. en Rianne K.)
Ik besef me goed, investeren in mij gaat voor jullie op sommige vlakken gepaard met grotere risico's. Daarom misschien van belang om aan te geven dat ik naast mijn werk voor Rivierduinen ook tijd en energie in mijn artistieke werk en in mijn project over zorgmisstanden blijf steken: https://wanzorg.blogspot.com/ / , http://zorgmisstanden.nl/ . 

Mijn ambitie is enerzijds het met lotgenoten bevechten van wanzorg op basis van artistiek- wetenschappelijke projecten. Dit het liefst ter financiering van effectief bewezen zorgprogramma's.  Maar als dat laatste niet mogelijk is, dan is het voor ons op zn minst een goeie en relatief veilige uitlaatklep. Is er in mijn werk voor Rivierduinen misschien een kans om het mes van 2 kanten te laten snijden?

Voordat ik bij Rivierduinen zou tekenen had ik tot 16-06-10 naar aanleiding van bovenstaande verwijzingen al acht pogingen gewaagd om bij hen het muntje op tijd te laten vallen. Verder had ik tijdens voorbereidingen op indiensttreding nog 3 dagen op de werkvloer “meegekeken”. En voor de zekerheid had ik teammanager Claudia tussen 07-06-10 en 15-06-10 nog twee keer verteld dat ik mijn wajonguitkering bij indiensttreding niet wilde terugdringen maar compleet wilde staken omdat ik problemen bij de UWV liever voorkom dan dat ik de naargeestige financiële consequenties van een combinatie tussen loon en wajonguitkering, net als in mijn laatste baan bij TNO, achteraf moet gaan genezen. Stinkend rijk worden is niet mijn ambitie. Maar mezelf op zijn minst zelfstandig, en dus los van uitkeringsinstanties, staande kunnen houden is bij een nieuwe betaalde baan wel van primair belang.

Helaas kreeg ik tot 16-06-10 niet de indruk dat Rivierduinen zich goed besefte wat ze me feitelijk aanboden. Mijn bovenbeschreven pogingen leidde tot geen enkel initiatief bij Rivierduinen om me uit te nodigen om mijn gepresenteerde feiten te vertalen naar een aanvaardbare arbeidsovereenkomst. In plaats daarvan moest ik kennelijk nog steeds genoegen nemen met hun eigen berekeningen van mijn nettowinst van 28-05-10 en de op 31-05-10 bijgeleverde informatie aangaande aftrekbaarheid van reiskosten:

28-05-10. De afdeling personeelsadministratie heeft je geschatte netto maandsalaris voor je berekend. Dit komt neer op €1006,07. (zie onderstaande berekening). Dit is inclusief €49,67 reiskostenvergoeding. Hopelijk kan je hier wat mee voor je berekeningen. 31-05-10. In onderstaand staatje kun je zien dat voor de berekening van je netto loon onder meer de bedragen voor pensioenpremie, loonheffing en een klein bedrag WGA premie zijn afgetrokken van je bruto loon. Het bedrag voor je reiskosten is als ik het goed heb aftrekbaar.

Inmiddels had senior inspecteur Hans Koning van de belastingdienst me op 14-06-10 verteld dat we blij moeten zijn als een werkgever onze reiskosten vergoed, maar dat we dan niet van de belastingdienst mogen verwachten dat we voor diezelfde kosten een aftrekpost mogen opgeven. Dus in strijd met wat Claudia op 31-05-10 suggereerde waren mijn reiskosten bij Rivierduinen kennelijk niet aftrekbaar. En daarom gaf Rivierduinen op 28-05-10 met de schatting van mijn maandelijkse netto-inkomsten van €1006,- (inclusief reiskostenvergoeding) met een 1-jarig contract zelfs nog een té florissante voorstelling van zaken.

Kennelijk plande Rivierduinen me financieel barweinig te bieden. En tijdens voorbereidingen waarin ik verschillende pogingen deed om mezelf en mijn situatie duidelijker aan het licht te brengen werd de kans dat dit op korte termijn zou verbeteren naar mijn overtuiging helaas niet groter maar in plaats daarvan juist kleiner. Want toen ik na afloop van mijn extra bedenktijd op 07-06-10 op kantoor verscheen kreeg ik te horen dat Rivierduinen naast mezelf onverwachts nóg een collega had aangenomen. Voordat wij als nieuwe medewerkers aanschoven had Rivierduinen zover ik weet een team met in totaal 10 leden, waaronder hoofdzakelijk parttimers. Een klein clubje dus. En diezelfde dag vertelde teammanager Claudia me ook nog dat GGZ Kinderen en Jeugd kortgeleden een nieuwe directeur heeft moeten aanstellen en dat nog onbekend is hoe hij in de toekomst ook voor Rivierduinen de boel financieel op de rails wilde houden. Dus was ik allerminst verbaasd toen Claudia me ook nog vertelde dat ze moet waken voor begrotingsproblemen. Onderhandelen tot aanvaardbaarheid vanaf het aangeboden bedrag van €1006,- netto (inclusief reiskostenvergoeding) per maand leek me sowieso al lastig. En nadat Claudia zich uitliet over het bewaken van de begroting leek het gewoon zinloos om tijdens mijn laatste contractbesprekingen zwaar te tillen aan mijn eigen loonkosten. Maar goed, zelf als ik amper zou verdienen dan hoefde ik wat mij betreft alsnog niet direct weg te vluchten. Maar in dat geval mocht mijn werk wat mij betreft wél tegemoetkomen aan mijn kwaliteiten en ambities. En dan heb ik het bijvoorbeeld over dezelfde ambities die prima aansluiten op de vacature van 06-04-10 waarin staat dat de gezochte onderzoeksassistent van Rivierduinen per voorkeur goed bekend bent is met het gebruik van diverse nieuwe (sociale) media. Dus wie weet was er uiteindelijk toch nog een kans om het mes van twee kanten te laten snijden. Nadat ik al acht pogingen had gewaagd om bij Rivierduinen het muntje op tijd te laten vallen, zonder dat naar aanleiding hiervan effectief initiatief werd genomen, stuurde ik mijn tegemoetkomende teamgenoten op 16-06-10 daarom het volgende bericht:

Allerbeste Rivierduiners, Dank voor de manier waarop jullie me als team tegemoet komen! Voor mezelf zet ik regelmatig kennis en ervaringen op papier. Hierbij herlees en herschrijf ik deze op basis van nieuwe informatie die ik gaandeweg inwin. Na mijn ongeluk is dat een belangrijk tool geworden om (1) mezelf kritisch te kunnen blijven volgen, (2) om nieuwe informatie goed en tijdig op de harde schijf van mijn geheugen te krijgen en (3) om deze met nieuwe ideen waar nodig ook goed en tijdig aan te vullen/ te wijzigen.

Vandaag kies ik ervoor om dit met jullie te delen. Dan krijgen jullie direct beter zicht op hoe ik dingen aanpak. En dát lijkt me weer nuttig voor onze toekomstige samenwerking. Vandaar deze ietwat afwijkend lange mail.

Laat ik beginnen met respect te tonen voor Claudia en Rianne. Goed om te zien hoe jullie een buitenstaander/ vreemde eend zoals ik tegemoet komen! Sinds dag 1 van ons contact hebben jullie kennis over mijn achtergrond. En dit ook snel genoeg over mijn zorgwoede.
Die heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. Desondanks ben ik van harte welkom. Zonder mijn netwerk en zonder het primaire doel van jullie business zou dit waarschijnlijk niet zijn gebeurd. Maar ik besef me goed, dit zijn záken. Dus een “take it or leave it” houding van jullie kant zou in mijn geval alsnog terecht zijn geweest.  Maardat is niet gebeurd. Integendeel zelfs. Jullie heten me van harte welkom. Als reactie hierop mijn welgemeende waardering!!

Zoals jullie misschien weten krijg ik straks door betaald werk als Wajonger opnieuw te maken met hinderlijke overheidscapriolen. Denk bijvoorbeeld aan (terug)betalingsregelingen ivm huurtoeslag, zorgtoeslag, gemeentelijke belastingen, inkomstenbelastingen, en herkeuring UWV met daaropvolgende financiële en sociale consequenties. Om me hierop voor te bereiden heb ik inmiddels gesproken met het ministerie van financiën en ook met de belastingdienst. En hierbij zijn ook jullie me goed tegemoet gekomen met eigen berekeningen. Dank daarvoor!! Gezien de verkregen antwoorden kan ik met inbegrip van alle bovenstaande zaken inmiddels een ruime schatting maken van mijn tegemoetkomende nettowinst. Conclusie is dat ik er amper op vooruit ga. Jammer!! Helemaal gezien het pad dat achter me ligt. En ook niet minder door de tijd en energie die ik straks moet besteden om mijn overheidsadministratie weer op orde te krijgen. Maar goed, dat kan ik jullie en mezelf onmogelijk kwalijk nemen. Verder is naast mezelf sinds kort ook Sven als nieuwe medewerker aangenomen. Sven heb ik aan de slag gezien als beoordelaar ten behoeve van CAARMS-diagnoses. Over het instrument heb ik onvoldoende kennis om goed te oordelen. Maar het peilen van kernkwaliteiten lukt me best aardig. Als ik het verkeerd zie hoor ik het graag. Maar volgens mij is Sven een diagnostisch geslepen vos met goeie gesprekstactieken die het team goed kan versterken. Zeker goed om te zien, daarom ook wat mij betreft van harte welkom!! Verder heb ik genoeg zelfkennis om te stellen dat mijn eigen inzetbaarheid als beoordelaar bij CAARMS beperkt zal zijn. Hierbij is te dealen met snelle verbale interacties tussen meerdere beoordelaars met aandacht voor veel nieuwe informatie met grote informatiedichtheid. Vliegensvlug worden nieuwe ideeen gebundeld om tot een gemeenschappelijk oordeel te komen. Lastig te volgen voor me. Dat was het al toen ik CAARMS in 1998 op de UVA leerde kennen. Nu met hersenbeschadiging des te meer. Ervaring leert, en dat geldt misschien ook bij CAARMS. Maar ervaringen zijn niet oneindig uit te besteden. En dat is volgens mij verstandig om tijdig aan te geven. Dus, bij deze.

Ik hoor graag als ik het verkeerd zie. Maar verder meen ik te vernemen dat door de komst van Sven ik misschien een iets ander takenpakket ga krijgen. Misschien heeft dit ook te maken met mijn door overheidgespuis afgezwakte motivatie die ik duidelijk heb laten blijken. Ik besef me daarom goed, investeren in mij gaat voor jullie op sommige vlakken gepaard met grotere risico's. Daarom misschien van belang om aan te geven dat ik naast mijn werk voor Rivierduinen ook tijd en energie in mijn artistieke werk en in mijn project over zorgmisstanden blijf steken:

https://wanzorg.blogspot.com/
http://zorgmisstanden.nl/
http://www.youtube.com/user/Brabbelatorium

Mijn ambitie is enerzijds het met lotgenoten bevechten van wanzorg op basis van artistiek-wetenschappelijke projecten. Dit het liefst ter financiering van effectief bewezen zorgprogramma's. Maar als dat laatste niet mogelijk is, dan is het voor ons op zn minst een goeie en relatief veilige uitlaatklep. Is er in mijn werk voor Rivierduinen misschien een kans om het mes van 2 kanten te laten snijden? Ik heb nog geen concrete planning. Maar ik denk bijvoorbeeld aan kunst- en muziek-therapie ter dagbesteding aan Edit- clienten. En om creatieve producten daar vandaan te gebruiken ter commercializing van de niet-gek website. Ik ken misschien ook mensen die ons daarbij kunnen helpen. Als jullie dit leuk vinden en misschien bruikbare ideeen hebben, dan natuurlijk meer dan van harte welkom. We zien elkaar volgende week weer. Tot snel. Met hartelijke groet, Bob van Daalhuizen.

De daaropvolgende onderstaande reactie van teammanager Claudia die ik op 17-06-10 naar aanleiding van bovenstaande mail ontving maakte het behoorlijk lastig voor me om mijn zakelijke ongenoegen tot aanvaardbare proporties terug te dringen:

Dag Bob, Dank voor je mail. Het is goed om te lezen dat je je zo welkom voelt bij ons. Dat ben je natuurlijk ook, maar het is altijd maar de vraag of men dat voldoende weet over te brengen. Rianne en ik willen je wel graag wat feedback geven over wat je met een mail als dit aan reacties kunt teweegbrengen. Allereerst is het mooi dat je onze rol in jouw aanstelling waardeert. Hoewel we wellicht niet de meest voor de hand liggende keus hebben gemaakt, is onze beslissing om jou aan te nemen ook niet voor de volle 100 % gebaseerd op een soort liefdadigheid. Je had wel degelijk de beste papieren én ervaring voor de klus die we te doen hebben, dus is het vanzelfsprekend dat we daarom voor jou hebben gekozen.  Je dankbaarheid is duidelijk;wat mij betreft is daar genoeg over gezegd en ben je gewoon  één van de teamleden van EDIT. Wat betreft je takenpakket; de onverwachtte komst van Sven verandert in principe helemaal niks aan jouw takenpakket. Wij hebben jou in dienst genomen om het databestand te beheren en daar op termijn nieuwe mogelijkheden mee te onderzoeken, ervaringenlijsten te scoren en in te voeren, onderzoeksvragen die binnen EDIT, GROUP of over Nietgek.nl heersen vorm te geven en te operationaliseren, en om te zijnertijd een rol te krijgen in het afnemen van familieinterviews bij GROUP deelnemers. Sven is aangenomen om CAARMS- interviews te gaan afnemen, tussenmetingen te gaan doen, en aan de voorlichtingen een bijdrage te leveren. Een heel anders takenpakket, waar hij vanwege zijn stage inderdaad al helemaal in thuis is. Wat ik een beetje lees in jouw mail is dat Sven nu mogelijk de taken die jij zou gaan doen overneemt. Je moet je echter realiseren dat Sven door zijn stage nou eenmaal een voorsprong heeft wat betreft de specifieke EDIT kennis en ervaring, en dat jij nieuw bent met dit onderwerp. Dat geeft natuurlijk helemaal niks, omdat iedereen nou eenmaal zijn eigen tempo heeft. Maar dat verandert niks aan de taakverdeling zoals we die eerder hebben afgesproken. Die blijft gewoon zoals bovenstaand. Jouw deelname aan de CAARMS intervisie afgelopen week is onderdeel van de kennismaking met het team en haar werkzaamheden. Het afnemen van de CAARMS zal dan ook voorlopig niet bij jou taken horen, mits je dat op termijn wilt leren, aangezien jouw aanwezigheid bij die vergadering in principe eenmalig is. Tot slot; hoe zeer een mailtje op zijn tijd ook wordt gewaardeerd, denk ik niet dat het heel erg verstandig is wanneer je dit soort mailtjes heel regelematig naar het hele team stuurt. Met name niet omdat je erin benadrukt hoe je aanstelling hier tot stand is gekomen en welke frustraties al dan niet bijdragen aan jouw werkhouding. Er is niks mis mee dat je collega's zich daar tot op zekere hoogte van bewust zijn en er rekening mee kunnen houden; het moet echter ook geen 'gimmick' gaan worden, als je begrijpt wat ik bedoel. Je bent gewoon "Bob de collega", en dus niet "Bob met de zorgwoede", of "Bob met de hersenbeschadiging", als je begrijpt wat ik bedoel. Wij zien je namelijk niet zo, dus is het onnodig om het steeds te benadrukken. Als je dingen wilt bespreken met betrekking tot je 'herintreding' in het werkproces, of je takenpakket en vaardigheden, kan je daarvoor bij mij en Rianne terecht. Ik wens je alvast een plezierig weekend, en tot volgende week! Groeten, Claudia

Reactie Bob: Vooral de laatste alinea uit de mail hierboven duidt naar mijn overtuiging op een professionele waan van de werkelijkheid:

Je bent gewoon "Bob de collega", en dus niet "Bob met de zorgwoede", of "Bob met de hersenbeschadiging", als je begrijpt wat ik bedoel. Wij zien je namelijk niet zo, dus is het onnodig om het steeds te benadrukken.

Reactie Bob: ik ben nog steeds afgestudeerd psycholoog van de UVA (WO) met een studiespecialisatie op het terrein van wetenschappelijk onderzoek met ruime ervaringsdeskundigheid op het terrein van psychiatrie, cognitierevalidatie en arbeidsreintergratie. En ter bevestiging van mijn kwaliteiten had ik op verzoek van Rivierduinen na mijn extra bedenktijd op 25-05-10 ook nog mijn universitaire bull met indrukwekkende cijferlijst bijgeleverd.

En feiten wijzen uit dat een onbeschadigde collega met een vergelijkbare cv zelfs zonder enige werkervaring gemiddeld een bruto startsalaris van € 2348.22. verdient.

http://mens-en-samenleving.infonu.nl/opleiding-en-beroep/38835-het-verschil-tussen-hbo-en-universiteit-psychologie.html

Men kan me dus onmogelijk wijs maken dat men knakkers die ten opzichte van mezelf een vergelijkbare cv tonen op 28-05-10 kan strikken met het volgende:

De afdeling personeelsadministratie heeft je geschatte netto maandsalaris voor je berekend. Dit komt neer op €1006,07. (zie onderstaande berekening). Dit is inclusief €49,67 reiskostenvergoeding. Hopelijk kan je hier wat mee voor je berekeningen.

Dus Rivierduinen, wat bedoelde je hier nou mee?!:
Je bent gewoon "Bob de collega", en dus niet "Bob met de zorgwoede", of "Bob met de hersenbeschadiging", als je begrijpt wat ik bedoel. Wij zien je namelijk niet zo, dus is het onnodig om het steeds te benadrukken. Hoewel we wellicht niet de meest voor de hand liggende keus hebben gemaakt, is onze beslissing om jou aan te nemen ook niet voor de volle 100 % gebaseerd op een soort liefdadigheid. Je had wel degelijk de beste papieren én ervaring voor de klus die we te doen hebben, dus is het vanzelfsprekend dat we daarom voor jou hebben gekozen.

Mijn brief, cv en bijgeleverde documenten hadden voor Rivierduinen de waarde van een scheet met twee knikkers. En diezelfde scheet en knikkers vonden ze ook nog eens de moeite waard om aan te bieden. Hoe kunnen ze dan in ***naam benadrukken dat ze me gewoon zien als “Bob de collega” in plaats van “Bob met de hersenbeschadiging”? Dat gaat er bij mij niet in! Gezien het contract dat ze na ontvangst van mijn brief en cv aanboden was ik kennelijk wél Bob met de hersenbeschadiging. En dat mag! Maar asjeblief zeg, ga het dan niet ontkennen!

Als kers op de taart verstuurde teammanager Claudia diezelfde dag onder meer de volgende boodschap naar het complete team:

Eindelijk kom ik er aan toe om een inventarisatie bij jullie te doen met betrekking tot de 'aankleding"van onze ruimtes op de eerste etage van het Poortgebouw. Ik wil jullie allemaal vragen om in de week van 28 juni, een voorwerp mee te nemen naar je werk(dag in het Poortgebouw) waar je vrolijk van wordt. Dit voorwerp is bij voorkeur kleurrijk. Eerder hebben we het met elkaar gehad over een sjaal, maar je kan ook denken aan een ander kledingstuk, of een kunstobject, of wat je maar kunt verzinnen. Waarom kleurrijk? De gangen en kamers zijn van zich zelf vrij donker en kunnen wel iets gebruiken dat van de muren spat. :)

Toen ik dit las dacht ik direct terug aan een boodschap die ze enkele uren eerder naar mij verstuurde:

Met name niet omdat je erin benadrukt hoe je aanstelling hier tot stand is gekomen en welke frustraties al dan niet bijdragen aan jouw werkhouding. Er is niks mis mee dat je collega's zich daar tot op zekere hoogte van bewust zijn en er rekening mee kunnen houden; het moet echter ook geen 'gimmick' gaan worden, als je begrijpt wat ik bedoel. Je bent gewoon "Bob de collega", en dus niet "Bob met de zorgwoede", of "Bob met de hersenbeschadiging", als je begrijpt wat ik bedoel.

Dus na het bieden van het wurgcontract waarvan de consequenties kennelijk niet goed onder ogen werden gekomen benadrukt teammanager Claudia op een dag dat mijn verontwaardigde werkhouding geen gimmick moet gaan worden terwijl ze diezelfde dag aan het complete team een verzoek doet om een attribuut mee te nemen waar we met zijn allen vrolijk van worden. Gedachte Bob: Rivierduinen, wie vraagt me nou om de vrolijke Frans uit te hangen?! Dus hoe bedoel je “gimmick”?!! Alsof de shit die ik op mijn hals zou halen als ik jullie contract zou tekenen, wél zin heeft wou je zeggen?!! Dus nogmaals, hoe bedoel je, “gimmick”?!! Maar goed. Beter kon ik de conclusie trekken dat Rivierduinen op sociaal economisch zorgterrein gewoon weinig kennis van zaken had. En in dát geval is het juist prijzenswaardig dat ze zo lang geduld voor me bleven opbrengen. Dus ookal kwamen teammanager/psycholoog Claudia en teampsychiater Rianne gezien hun leidinggevende functies op basis van hetgeen ze me aanboden naar mij toe ietwat dommig over, dát moest ik ze toch nageven. Respect daarvoor!  En dit kon ik ook niet onder stoelen of banken steken. Vandaar mijn toenmalige reactie per mail naar het complete team.

Beste Rivierduiners, Gaan we nou echt op zoek naar een voorwerp waar we vrolijk van worden? Met alle respect. Maar ik doe niet aan gimmicks. Tot volgende week, Bob.

En als reactie op de ontvangen mail van 17-06-10 had ik op diezelfde dag zo goed als ik kon aan Claudia en Rianne een nette doch kritische uitleg proberen te geven met het doel mijn boodschap nogmaals te onderstrepen maar alsnog niet te laten escaleren:

Goeie morgen Claudia, Dank voor je uitgebreide feedback. We zijn het kennelijk niet met elkaar eens. Voor mij is van belang dat we elkaar begrijpen. Dat is nu niet het geval. Daarom ter verduidelijking mijn uitleg hieronder. Allereerst over de oorzaak van mijn aanstelling. Tijdens het sollicitatiegesprek van 29 april gaf ik aan dat mijn naam zonder mijn netwerk voor jullie onbekend zou zijn geweest. En dat valt nog steeds niet te ontkennen. En in datzelfde gesprek vertelde jullie me letterlijk dat jullie een poging hadden gedaan om de vacature voor onderzoeksassistent waar mogelijk goed op mijn sollicitatieprofiel aan te sluiten. Mijn papieren en mijn ervaring zijn dus onmogelijk de
kernoorzaak van mijn aanstelling. Dat hoeven we toch niet te ontkennen? Of wel? Verder schrijf je: “Wat ik een beetje lees in jouw mail is dat Sven nu mogelijk de taken die jij zou gaan doen overneemt”. Claudia, dat is niet wat er staat, en ook niet wat ik bedoel. Dinsdag vroeg je me of ik op korte termijn met telefonisch verkeer data wilde gaan managen. Das op zichzelf prima. En verder vertelde je me dat in verband met de nieuwe teamsamenstelling taken goed verdeeld moeten gaan worden. En verder gaf je ook aan dat je met bazen geen ruzie wilt over de begroting. Daarom houd ik er rekening mee dat een aantal zaken die in mijn functieomschrijving staan misschien minder relevant zijn geworden. Als voorbeeld de volgende punten uit de vacature: 

-Je bent bij voorkeur in het bezit van de basisaantekening diagnostiek of bereid die te gaan verkrijgen. 
-Je bent bekend met de werkwijze van diverse nieuwe (sociale) media (hyves, facebook, twitter)-. 

Daarom is het toch niet zo gek dat ik in verband met diagnostiek uitleg over CAARMS geef? En daarom is het toch ook niet zo gek dat ik in mijn ambitiebeschrijving uitwijk naar sociale media? Of wel? Mijn stuk was verder ook nog bedoeld om mijn ambities en aangepaste manier van werken voor het complete team te verduidelijken. En ook wilde ik mijn waardering over jullie uitspreken. Het laatste niet om te slijmen, want daar doe ik niet aan. Maar wel omdat ik het meen en daarom laat blijken. Geen schande, toch? Dus vind ik het jammer dat je in je reactie aangeeft dat mijn zorgwoede geen ”gimmick” moet gaan worden. Want wat bedoel je daarmee? Volgens mij kunnen we hierover beter vroeg dan laat praten. Of niet?Ik laat het even op me inwerken. Tot volgende week, Bob.

Ik wilde aan de slag! Dus was het niet mijn bedoeling om Rivierduinen bij mijn sollicitatie over de kop te jagen. Maar als ik mezelf voor Rivierduinen EDIT in het zweet zou gaan werken was voor mij nogmaals van belang dat EDIT (early detection & intervention team) voor haar eigen werknemers ook zakelijke problemen in de eigen organisatie vroegtijdig detecteert en kennis hiervandaan  ook effectief implementeert. Naar mijn overtuiging had Rivierduinen mijn mogelijke problemen aangaande mijn inzetbaarheid ten gevolge van mijn hersenbeschadiging in het verleden weliswaar inderdaad vroegtijdig gedetecteerd. Want in november van 2008 ontving ik bericht van Ferko Öry waarin hij liet weten dat hij dat jaar op 18 november 2008 een voorbereidend gesprek bij Rivierduinen zou hebben in verband met mijn eventuele sollicitatie. En in diezelfde outplacementfase bij TNO vonden eveneens verschillende initiatieven plaats waarin de UWV als potentiële partner werd gepresenteerd. Zie als voorbeeld de volgende alinea’s uit een brief van Ferko op 12-08-08 aan het adres van de Bascule:

Een van mijn jongere TNO collegae, Bob Daalhuizen, heeft na zijn studie psychologie tijdens een bokstraining, zijn hobby, een zodanige klap gehad dat hij een tijd in coma heeft gelegen. Hij heeft aan dat ongeluk een stoornis overgehouden in zijn korte geheugen zodat hij nieuwe informatie langzaam er tot zich kan nemen. Hij heeft ruim een jaar met succes bij TNO gewerkt maar wegens een budgettair tekort kan zijn contract niet worden verlengd. Ons nieuw sectorhoofd zorginnovatie, Ronald Mooij, die jij wellicht ook kent en ik trekken het lot van Bob ons aan en willen bijdragen dat hij weer terecht komt in de maatschappij. Het onderzoekdeel kan TNO betalen, een deel betaalt de UWV en een heel klein deel kunnen wellicht jullie betalen. Ik denk dat een zorgtaak voor Bob voor jongeren met psychische problemen zijn herstel zal bespoedigen en het deel met onderzoek zal daaraan ook kunnen bijdragen. Ik denk dat zijn inzet in de Bascule een win-win situatie zal opleveren: jullie krijgen een gemotiveerde en zeer sympathieke werkkracht die verstand heeft van onderzoek en hij kan de draad van zijn herstel voortzetten i.p.v. “afgedankt” als Wajonger in een hoekje zitten.

Gezien bovenstaand initiatief van Ferko naar de Bascule was het naar mijn overtuiging goed mogelijk dat ook Rivierduinen in 2008 misschien bericht van Ferko had ontvangen met de UWV daarin beschreven als potentiële handelspartner bij een eventuele indiensttreding. En wellicht ook naar aanleiding van onderstaand gedateerd mailinitiatief van 09-11-08:

Ha Bob, Hoe is het met je? Hoe is je gesprek met Wim Slot gegaan? Ik heb op 18 november een voorbereidend gesprek bij Rivierduinen over jouw eventuele sollicitatie, heb je nog nieuwe ideeën of vragen, dan kan ik die inbrengen. Graag een berichtje terug, houd je haaks en met hartelijke groeten,ferko öry.

Het bericht van Ferko hierboven van november 2008 betrof een fase uit mijn leven ruim voordat ik door zorgmisstanden vanuit TNO en de UWV ten kampen kreeg met enorme belastingschulden. Dus als EDIT in mei van 2010, ondanks acht actuele pogingen van mezelf om
met mijn actuele cv en met actuele literatuurverwijzingen daar het licht ook in het heden vroegtijdig te laten branden, een contract oplevert dat slechts aansluit op initiatieven van 2008, dus met een bod lager dan mijn uitkering, dan loopt men bij EDIT alsnog achter de feiten aan.
Goed vroegtijdig detecteren, daar ben ik vóór!! Maar als je problemen vroeg detecteert, maar kennis  over die problemen niet bijhoudt en hierdoor slecht en te laat implementeert dan doe je wat mij betreft gewoon niet mee!! Dit valt ook af te leiden uit deel 1 van mijn
zorgklachtendossier. En diezelfde boodschap had ik naar mijn overtuiging ook duidelijk aan het licht gebracht in mijn reeds beschreven sollicitatiegesprek van 29-04-10. Dus had EDIT op 17-06-10 als vroegtijdig Detectie en Interventie-Team met reeds beschreven zakelijke leeghoofdigheid zichzelf bij mij ronduit belachelijk gemaakt.

Na mijn uitvoerige contact bij Het Ministerie van Financiën en de Belastingdienst en na mijn inwaggelperiode bij Rivierduinen waardoor ik beter zicht kreeg op mijn tegemoetkomende werkzaamheden was ik eindelijk in staat bewijs te leveren voor het feit dat Rivierduinen me zakelijk geen moer te bieden had. Maar wanneer drong dat nou eens door?! Tot dan toe werd alsmaar de schijn gewekt dat ik een volwaardige loondienstige collega zou worden. Hallo?!! Word eens wakker!!!! Als je niet wilt of kunt betalen, maar me wel een kans gunt, zeg dat dan bij voorbaat!! Dan ben ik alsnog bereid te werken. Maar geef me dan wel werk dat aansluit op mijn kwaliteiten en ambities die ik onder meer in mijn cv, brief en daaropvolgende correspondentie herhaaldelijk aan het licht breng. En druk me dan dus niet direct in de hoek met simpele oninteressante dataklussen die ik in het verleden ook bij TNO, een jaar lang zeven dagen per week, afgezonderd van kerst en oud en nieuw, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, zonder doorgroeimogelijkheden tot in den treure goed heb uitgevoerd. En dan heb ik het over dezelfde klussen die me bij fulltime werk vanuit loondienst bij een 1-jarig contract, met een toen hierop aangepaste wajonguitkering met alle bijkomende administratieve ellende, in totaal € 3627,- nettowinst hadden opgeleverd (voor berekeningen, zie deel 1 van mijn zorgklachtendossier). Die klussen ken en kan ik al. En die voegen aan mijn cv niets toe! En als je hiervoor nog minder biedt dan mijn uitkering vraag me dan vooral niet om een attribuut mee te nemen waar we met zn allen vrolijk van worden!!! Als je niet wilt of kunt betalen, geef me dan op zijn minst werk waar ik mee vooruit kom!!! En nodig me anders liever niet uit!! Even goeie vrienden!! Vandaar mijn onderstaande initiatief op 20-06-10:

Beste Claudia, Na mijn contact met het ministerie heb ik vorige week een uur lang intensief gesproken met inspecteur Koning van de belastingdienst. En naar aanleiding van dat gesprek kan ik op basis van mijn gegevens nu een zo nauwkeurig mogelijke schatting maken van mijn tegemoetkomende cash-inkomsten uit mijn geplande werk voor Rivierduinen. Deze schatting heeft me doen besluiten om niet te tekenen en ook om niet accoord te gaan met jullie nader beschreven takenpakket. Wie weet kunnen we alsnog iets voor elkaar betekenen. Maar in dat geval mag mijn werk wél tegemoet komen aan mijn reeds beschreven carrièreambitie. Ter onderbouwing het volgende: Van de UWV krijg ik nu €902,20 per maand (netto en bruto zijn hier dezelfde bedragen). En op basis van schattingen van jullie personeelsadministratie zou ik bij jullie €1006,07 netto gaan verdienen (dit is inclusief €49,67 reiskostenvergoeding). Ik moet echter rekening houden met volledige reiskosten, cash te betalen aan de ns. Doordat ik van jullie een reiskostenvergoeding zou krijgen is hiervoor geen extra aftrekpost. Ik zou dus 3 dagen per week gaan werken. Een retourtje Diemen-Leiden bedraagt 16,10 €. Per maand betaal ik dan (16,10 x 3 x 4) = €193,2 woon-werk verkeer. Daarom hieronder een cash-winst schatting voor mijn werk bij Rivierduinen met aftrek wajong-uitkering. 2010 Rivierduinen: 1006,07 –193,20= 812,87 € per maand 2010 UWV: 902,20 € per maand - Netto Winst/verlies 89,33 € verlies per maand.

Als ik jullie contract zou tekenen , en ik de uwv daarmee buiten spel wil zetten, dan verdien ik dus geen geld, maar leid ik verlies. En daarbij moet ik bovendien ook nog rekening houden met bijkomende administratieve taken. De UWV ben ik weliswaar liever kwijt dan rijk. Maar deze prijs ga ik niet betalen. En een combinatie uwv/werkgever, dat heb ik al gedaan. In die val trap ik niet nog een keer. Nogmaals met alle respect,  maar ik ben niet van plan om verlies te leiden in plaats van winst te boeken om bij jullie data te mogen managen.
Wie weet kunnen we alsnog iets voor elkaar betekenen. Maar dit contract zal ik alsnog niet tekenen. En dan mag mijn functieomschrijving wél tegemoet komen aan mijn op 16-06-10 per mail beschreven carrièreambitie. Morgen ben ik trouwens niet van de partij. Maar natuurlijk sta ik wel open voor een gesprek. Dat laatste laat ik even aan jullie over. Met vriendelijke groet, Bob van Daalhuizen.

Ondanks mijn bovenbeschreven brief was ik alsnog bereid om bij EDIT Rivierduinen aan de slag te gaan. Maar hierbij voor mij nog steeds van belang dat EDIT de essentie van haar eigen bestaansrecht niet slechts voor haar cliënten maar ook zakelijk ten opzichte van haar eigen medewerkers niet verloochent. Voor de zekerheid liet ik dit kort na verzending van bovenstaande brief nogmaals weten:

Ik hoop dat je me niet verkeerd begrijpt. Ik wil geen bonje schoppen, maar me inzetten voor vroegsignalering!! Maar voor mij is dan wel van belang dat jullie dan ook vroegsignaleren welke problemen ik tegen  kom als ik dit contract teken. Morgen is er bij het secretariaat een afspraak voor ons gepland om 14.30 uur. Ik zal er zijn. Voor nu
beterschap!!! En tot morgen, Hartelijke groet, Bob.

3.6. Slotgesprek Rivierduinen.

Naar aanleiding van initiatieven waarmee ik mijn tegemoetkomende financiële problemen in verband met betaald werk voor Rivierduinen bij het vroeg-detectie-team EDIT op tijd gedetecteerd wilde krijgen werd ik uitgenodigd voor een gesprek. Dit gesprek van 22-06-10 liep
uit de hand waardoor mijn sollicitatie bij Rivierduinen uitmondde in een fiasco. Hieronder leg ik uit waarom.

Van bruikbare kritiek ben ik niet vies. Graag zelfs!! Daar heb ik wat aan!! Maar in dit gesprek kreeg ik keer op keer ongegronde commentaar rond mijn oren geslingerd. Ik zou de nieuwe collega Sven bijvoorbeeld zo sluw als een vos hebben genoemd. En dat was volgens teampsychiater Rianne onbehoorlijk, en dat kon écht niet. Toen Rivierduinen het gesprek hiermee opende raakte ze bij mij de verkeerde snaar. Ik wist namelijk waar Rianne op doelde. Namelijk op mijn mail van 16-06-10. Ik ging hierop in door te benadrukken dat dit echt wél kon!:

“Volgens mij is Sven een diagnostisch geslepen vos met goeie gesprekstactieken die het team goed kan versterken. Zeker goed om te zien, daarom ook wat mij betreft van harte welkom!!”

Ik dacht na voordat ik dit schreef. Sven noemde ik niet sluw maar geslepen. Sluwheid zit van binnen. Geslepen is iets dat we slechts door invloeden van buitenaf kunnen worden. Hiermee beoogde ik hem niet te diskwalificeren. Integendeel. Ik zag hem aan het werk met CAAMRS- diagnostiek. Naar mijn overtuiging oordeelde hij toen slim, snel, scherp, geraffineerd en nauwkeurig. Geslepen dus. Dat doe ik hem niet na. En dat hoeft van mij ook niet. Maar door ruime familiaire ervaringen binnen de GGZ heb ik wel zo mijn twijfels over effectiviteit van diagnostiek vanuit de GGZ. En niet zomaar!! Maar los daarvan, is de uitdrukking “diagnostisch geslepen vos” na het wurgcontract dat mij werd aangeboden nou werkelijk de moeite waard om feedback mee te openen? Kennelijk wel. Waar en in welke tijd leven we dan?! Hier bleef het niet bij. Ook kreeg ik ongegronde kritiek te versnaperen over mijn houding ten opzichte van de toenmalige onderzoeksassistente. Met hulp van haar kreeg ik tijdens mijn onbetaalde “inwaggeldagen” kennis over een tegemoetkomende dataklus. Wat me tijdens haar uitleg opviel was dat nieuwe data in het spss-bestand niet met behulp van commando’s uit de syntax-editor werden doorgevoerd maar dat deze data op ouderwetse wijze werden ingetoetst in de dataview. Op die manier sluipen typefoutjes gemakkelijk in de dataset. En als dat eenmaal het geval is, kan het met oog op reparatie ook nog verdraaid lastig zijn om deze fouten snel en goed terug te vinden. Wanneer data alleen met syntax worden aangevuld/aangepast zijn die problemen er  niet en blijft er altijd goed overzicht. Dit betreft ook een van de basislessen van mijn oude werkgever TNO:“Bob, we kunnen niet zomaar in de Data- en Variable View dingen gaan veranderen. Werk altijd, maar dan ook àltijd met syntax!! Maar ja, Claudia benadrukte dus simpelweg dat over data afspraken waren gemaakt met partners van Rivierduinen en dat de huidige werkwijze hierdoor gewoon gehandhaafd blijft. Toen ik dit hoorde kon ik niets anders concluderen dan dat Claudia ook wat betreft datamanagement weinig kennis van zaken heeft. Mijn gesprek met de toenmalige assistente ging namelijk over de manier waarop nieuwe data in spss-betanden werden ingevoerd, en nergens anders over. Als externe partners data niet willen controleren, is dat wat mij betreft prima. Moeten ze zelf weten. Maar voor een onderzoekassistent is het altìjd van belang om goed zicht te houden op correctheid van eigen doorgevoerde wijzigingen. En niet minder wanneer deze data bij GGZ Kinderen & Jeugd gebruikt wordt voor vroegdetectie van risicofactoren van haar eigen cliënten. Met dergelijke data mag nooit maar dan ook nóóit onzorgvuldig worden omgesprongen!! Vandaar dat ik tijdens mijn gesprek met de toenmalige assistente mijn voorkeur had uitgesproken voor data-invoer op basis van syntax. Niet om haar te diskwalificeren. Maar wel omdat ik door mijn werkervaring inmiddels goed weet hoe data gemanaged moet worden. Dit vertelde ik netjes, zonder stemverheffing. Dus begreep ik niet dat Claudia, na het aangeboden wurgcontract aan mij, zonder goede kennis van datazaken, ook nog ongegronde kritiek levert over mijn houding ten opzichte van de toenmalige onderzoeksassistente.

Hier bleef het niet bij. Gedurende het slotgesprek werd het steeds lastiger voor me om mezelf als mogelijk toekomstige “werknemer” ondergeschikt op te stellen. Tijdens mijn inwaggelperiode bij Rivierduinen merkte ik op dat Claudia en Rianne zich allebei al eens ziek hadden gemeld. Als reactie hierop benadrukte ik dat ik sinds mijn ontslag uit het revalidatiecentrum in 2003 mezelf nergens ooit een dag wegens ziekte heb afgemeld. En wanneer ik dit toch zou doen op dagen waarin ik me beroerd zou voelen dan was ik inmiddels al 6 jaar lang ziek. Verder benadrukte ik dat het werk dat Rivierduinen beoogt te doen té belangrijk is om hierin zomaar even ziekwanend een extra dagje “vrij” te nemen. En ook gaf ik aan dat wanneer zorgprofessionals niks extra’s doen maar zich blijven beperken tot hun werkroutine van 9.00 uur tot 17.00 uur, 5 dagen per week, dat dit niet genoeg is. Want in dat geval zullen in zorgland zeker in het huidige politieke en economische klimaat overbodig veel lijken blїjven vallen. Iedereen die het zich kan permitteren moet daarom iets extra bijdragen. Zorg kunnen we daarom ook beter niet primair als een betaald baan aanvaarden, maar liever als een manier van leven waarvoor we doelbewust kiezen. Naar mijn overtuiging is er maar één uitweg, te weten een 24-uur per etmaal dedicatie. Daar sta ik voor, en daar gá ik voor!!! Voor mij is dit gelijk ook de enige overgebleven manier om mijn cognitieve schade in deze maatschappij tot aanvaardbaarheid te compenseren. Met geld schatrijk worden, dat wil ik niet eens. Maar mijn inbreng, daar mag wel iets tegenover staan. Als reactie hierop benadrukte Claudia dat wanneer dit werkelijk mijn werkhouding zou zijn, dat ik mijn afspraak met collega Tini op 21-06-10 niet had mogen afzeggen. Die afspraak waarbij ik als vrijwilliger zou dataklussen had ik afgezegd met de boodschap dat ik toen belangrijkere dingen te doen had. Claudia kon onmogelijk weten wat dit toen betekende. Dus ook deze opmerking van haar kon ik nergens plaatsen. En een dag voor de afspraak met Tini was ik tot de conclusie gekomen dat wanneer ik het aangeboden contract zou tekenen, dat ik met uitsluitsel van mijn  wajonguitkering geen geld zou verdienen maar in plaats daarvan nog minder zou overhouden dan mijn uitkering. Dit terwijl teammanager Claudia de week daarvoor nog aan het complete team had gevraagd om een attribuut mee te nemen waar we met zn allen vrolijk van worden terwijl ze me diezelfde dag ook nog schreef dat mijn houding geen “gimmick” moet gaan worden. Hierdoor was ik op 21-06-10 ook te heetgebakerd om ter voorbereiding op mijn dienstverband bij een andere oninteressante dataklus op vrijwillige basis Tini zinvol bij te kunnen staan. Een dataslaaf was ik al voor TNO en UWV in 2007 en 2008. Zoiets word ik niet nog een keer. Ook ík heb mijn grenzen!

Ten opzichte van werkgevers schik ik me naar mijn overtuiging normaal gesproken prima naar mijn rol van ondergeschikte. Maar wanneer een werkgever voor een bepaalde tijd van één jaar oninteressant werk aanbiedt, hiervoor slecht betaalt, kritieken naar mij toe slecht onderbouwt en in zakelijk opzicht in mijn geval ook slecht tegemoet komt aan de kern van haar eigen maatschappelijke vroegdetectie-business, dan wek je bij mij gewoon te weinig vertrouwen en dan bied je te weinig voor wat je vraagt. Als ik desondanks met oog op mijn toekomst en vanuit mijn overtuiging van de toegevoegde waarde van vroegdetectie van maatschappelijke problemen alsnog besluit om akkoord te gaan, verwacht dan wel dat ik duidelijk laat merken hoe ik dit ervaar. Als een werkgever de feiten dan alsnog blijft ontvluchten, dan kan ze me inderdaad beter de deur wijzen. Dan laat ik haar liever in haar waarde doordwalen in haar eigen wanen. Ter verklaring het volgende:

In het gesprek met teammanager Claudia en teampsychiater Rianne van 22-06-10 nam ik zelf het initiatief. Ik benadrukte dat wanneer zij als mijn toekomstige bazinnen goed kennis zouden hebben genomen van de voor mezelf belangrijke maatschappelijke feiten dat ze dan bij voorbaat de conclusie hadden moeten trekken dat het contract dat ze me aanboden op de rand van ethische grens schommelt. En door meerdere verwijzingen naar deel 1 van mijn zorgklachtendossier tijdens mijn sollicitatie gaf ik slechts informatie die naar mijn overtuiging voor gezondheidsspecialisten al lange tijd gesneden koek behoort te zijn. Maar van gesneden koek was kennelijk geen sprake. Maar dan nog had Rivierduinen op basis van mijn 9 reeds beschreven initiatieven de voor mezelf relevante kennis toch op tijd kunnen inwinnen. Hierdoor dacht ik tijdens dit gesprek ook aan de artseneed waartoe teampsychiater Rianne zich ooit heeft moeten verplichten:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Eed_van_Hippocrates

Artseneed van de KNMG en de VSNU “Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten. Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd. Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen. Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheidvan  de gezondheidszorg bevorderen. Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk. Ik zal zo het beroep van arts in ere houden. Zo waarlijk helpe mij God almachtig / Dat beloof ik.”

Ik kan het Rivierduinen niet persoonlijk aanrekenen. Maar de eed hierboven blijkt lariekoek. Check nog maar eens:

Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen.

Reactie Bob. In de “werkelijke wereld” waarover teampsychiater Rianne sprak tijdens mijn sollicitatiegesprek van 29-04-10 zijn artsen amper in staat hun eed te volbrengen. Toch zijn ze naar mijn overtuiging vaker niet dan wel verantwoordelijk voor zorgmisstanden in onze samenleving. Ook de farmaceutisch psychiatrische zorgindustrie blijkt daarvoor gewoon een té commerciële geldbeluste bende terwijl artsen veelal té dicht op de pijnlijke praktijk zitten om hier gewetenloos in mee te gaan. Maar als je wilt helpen, kom dan met iets effectiefs. Iets waar onze samenleving en wijzelf werkelijk wat aan hebben en waar we werkelijk mee vooruit komen! Dat is in mijn persoonlijke verleden binnen de zorgindustrie veel vaker niet dan wel het geval geweest. En ook nu niet. Want wanneer een teampsychiater en teammanager mijn maatschappelijke problemen vroegtijdig accuraat gedetecteerd zouden hebben en/of zichzelf open en toetsbaar zouden hebben opgesteld, dan had EDIT Rivierduinen mij dit contract nooit, maar dan ook nóóit mogen aanbieden. Toch benadrukte ik ter plekke dat ik met oog op mijn toekomst en vanuit mijn geloof in het belang van vroegsignalering van risicofactoren alsnog bereid was om te tekenen. Maar hierbij wilde ik de UWV op basis van mijn eerder beschreven argumenten wel volledig buiten spel zetten met de voorwaarde dat ze ook goed beseffen welke risico’s dit met zich meebrengt. Dit besef was er inmiddels. Dat kon niet anders. Maar van effectieve vroegdetectie van maatschappelijke problemen bij Rivierduinen was in mijn geval absoluut geen prakte terwijl ik ze hiertoe wél goed in de gelegenheid had gesteld. Tot slot benadrukte ik daarom dat Rivierduinen er vanuit kan gaan dat ik niet alleen nu bij mijn sollicitatie maar ook straks na indiensttreding op mijn eigen manier schaamteloos blijf zeggen wat in vind. Nadat ik dit vertelde konden we wat mij betreft eindelijk van start. Maar inmiddels was het te laat. Want direct daarna kreeg ik namelijk te horen dat we toch maar beter afscheid van elkaar konden nemen. Vervolgens elkaar de handen geschud en onszelf het beste toegewenst. Einde slotgesprek.

4.Noodzaak CGT om mezelf beter te leren beheersen?

Tijdens voorbereidingen op indiensttreding bij Rivierduinen werd het steeds lastiger voor me om mijn rust te bewaken. Keer op keer legde ik harde feiten op tafel aangaande het arbeidszorgsysteem waarin ik opgesloten zit. Dit deed ik herhaaldelijk met verschillende tools en naar mijn overtuiging ook met voldoende diepgang, van zeer algemeen tot zeer concreet. Maar in plaats van dat ik door mijn toekomstige leidinggevenden werd uitgenodigd om diezelfde feiten gezamenlijk constructief te vertalen naar een aanvaarbare dienstbetrekking, bleven ze zich naar mij toe steeds al pamperend achter het systeem verschuilen. In het slotgesprek van 22-06-10 leidde dit bij mij tot door droefenis gevoede verbale razernij. Een vergelijkbare zakelijke escalatie kon ik in september van 2008 ook moeilijk onderdrukken nadat ik van mijn toenmalige werkgever, TNO Preventie & Zorg, te horen kreeg dat mijn contract zogenaamd uitsluitend wegens budgettaire tekorten niet verlengd kon worden. Dergelijke capriolen waren inmiddels niet meer nieuw voor me. En hierbij onophoudend met modder gooien heeft bij mij nog steeds niets opgeleverd. Dus koos ik ervoor om ook kritisch naar mezelf te kijken door ook het volgende advies van Ferko zo goed als mogelijk op te volgen:

Jammer dat het uit de hand liep. Bob, al een paar keer vind jij het blijkbaar moeilijk om je boosheid zodanig te beheersen dat het contact er blijft en dat je kunt blijven communiceren. Dat is van belang willen wij elkaar blijven zien en samenwerken. Wellicht is het een idee om op een of andere wijze iets aan die boosheid of aan de uiting van die boosheid te doen. Rappen en de creatieve weg is één manier, en wellicht zijn er andere mogelijkheden. Mijn (ongevraagd) advies is om een keer met je huisarts er over te spreken. Huisartsen hebben, denk ik, een redelijk overzicht wat je zou kunnen doen, ook vanuit een positie met weinig financiële armslag. In mijn visie moet je het nú aanpakken.

Zolang ik in maatschappelijk zorgland zelfstandig opereer, dan ben en blijf ik niemands loopjongen. Maar adviezen zoals hierboven, van experts zoals Ferko die in binnen- en buitenland zorgoffers hebben gebracht zijn er voor iedereen om serieus te nemen. En ik blijf ook graag reëel. Dat lukt alleen als ik óók kritisch naar mezelf blijf kijken. In aansluiting op wat Ferko me schreef  werd het bij Rivierduinen inderdaad steeds lastiger om mijn rust te bewaken. Rust die ik nodig heb om  mezelf verbaal goed te beheersen. En beheersing die nodig is om mijn overtuigingen na een goede voorbereiding met argumenten ook goed te kunnen onderbouwen. Verder leek het me ook niet onverstandig om er rekening mee te houden  dat ik mede op basis van mijn psychiatrische familieanamnese misschien ook zélf lijd onder diepgewortelde psychische problemen. Dus eerst een potje cliënterig GGZ-en om met oog op woedecontrole te onderzoeken of ik nog iets anders mankeer? Ok, dat doe ik! Maar voordat ik opnieuw mijn intrede zou maken als cliënt in zorgland moest ik van mezelf wel eerst aan Rivierduinen en het team Öry-Mooij mijn eigen verklaring geven voor het feit dat mijn laatste sollicitatie op de klippen was gelopen. Dit deed ik op 25-06-10 als volgt: (aan Claudia en Rianne, cc Ferko & Ronald):

Beste Claudia en Rianne, Ik heb nog een aantal spullen van jullie, namelijk een sleutel en multomappen. Kan ik deze volgende week terugbrengen? Verder wil ik tot slot kort ingaan op ons gesprek van afgelopen dinsdag . Die dag was ik gekomen om te tekenen. Maar volgens mij is dit vooral door mijn gebrek aan controle over mijn boosheid niet gelukt. Volgende week zie ik mijn huisarts. Hopelijk kan hij me op weg helpen om mezelf beter te leren beheersen. Mijn houding was onprofessioneel. Daar moet ik aan werken. Toch neemt dit niet weg dat ik inhoudelijk achter alles sta wat ik jullie heb verteld. Voegsignalering en interventie is jullie core-business. En ik heb ook vroeg aangegeven dat ik de UWV liever kwijt dan rijk ben. Dat deed ik niet zomaar. En door de bijgeleverde publicaties over werk en wajong vind ik dat het aangeboden contract bij jullie daarom blijk geeft aan een gebrek aan vroegsignalering en gebrek aan interventie op zakelijk niveau. Een gebrek aan vertrouwen bij mij, de voorgestelde karige beloning aan mij en mijn hieruit voortkomende ervaringen van onvoldoende gezag bij jullie over mij beschouw ik als belangrijkste oorzaken van het feit dat ik mijn woede onvoldoende heb kunnen controleren om zakelijk tot een overeenkomst te kunnen komen. Toch moet ik in de eerste plaats vooral kritisch naar mezelf kijken. Dit doe ik door professionele hulp te zoeken om mezelf in de toekomst beter te leren beheersen. Verder hoop ik dat mijn sollicitatie ook voor jullie nuttig is geweest. Een onervaren wajonger had zichzelf met dit contract flink in de vingers kunnen snijden. Ik hoop dat jullie daar in de toekomst rekening mee houden. Graag hoor ik wanneer ik de sleutel en spullen kan komen terugbrengen. Van mijn kant verder -no hard feelings-, Alvast een fijn weekend, Hartelijke groet, Bob van Daalhuizen.

Na verzending van bovenstaande brief maakte ik mezelf gereed voor mijn herintrede als cliënt in maatschappelijk zorgland. Toen heb ik op 29-06-10 met mijn huisarts gesproken waarna ik met oog op Cognitieve Gedragstherapie (CGT) direct werd doorverwezen naar Punt P, een instelling op het terrein van de geestelijke gezondheidszorg. En hier trad ik op 13-08-10 in gesprek met klinisch psycholoog M. Boyer naar aanleiding waarvan ik een week daarna onder meer de volgende resultaten van zijn diagnostische onderzoek ontving:

Verwijzing: Problemen met omgaan met conflicten: wordt daarin te boos, veel verbaal “geweld”. Voelt zich dientengevolge inadequaat. CGT?

Hulpvraag: Goede diagnose ter voorbereiding op therapie. Zou vervolgens publicaties willen dat die therapie bewezen effectief is. Zegt later: Ik heb keihard gewerkt, wil veel, moet kans krijgen om dat uit te bouwen. Als ik die kans niet krijg door disfunctioneren van het zorgstelsel, is het logisch dat je boos wordt. Is het systeem ziek of kan ik daar niet tegen en zou ik behandeld moeten worden. Dat is de boel omdraaien: het systeem moet in behandeling niet ik, om het bot te zeggen. Die overtuiging heb ik nog steeds. Als ik in behandeling ga verdient het systeem eraan. Intaker denkt mogelijk aan een PO, en cliënt is zo eerlijk om te zeggen dat hij de uitkomst daarvan zou gebruiken om makkelijker te herladen als hij wil vuren naar het zorgsysteem.

Anamnese: Aanleiding is een uit de hand gelopen sollicitatie bij Rivierduinen als afgestudeerd psycholoog (2003). Functie onderzoeksassistent EDIT (early detection intervention team). Tijdens de sollicitatieprocedure vonden meerder gesprekken plaats, en het werd steeds lastiger om zijn woede over ineffectief bewezen zorgbusiness te beheersen. Veel gaat er mis in de zorg, en zowel professioneel als privé heb ik veel ervaring. Als ik merk dat mijn gesprekspartners minder kennis hebben dan ik en wel mij de taken moeten geven, is dat lastig. Je bent als sollicitant ondergeschikt, maar dat geeft het gevoel dat de boel omgedraaid zou moeten zijn. Zij hebben geen recht van spreken. Dit is het enige incident geweest waarbij ik het gevoel kreeg dat ik mijn stem dusdanig moest verheffen om mijn boodschap over te brengen. Belangrijk: richting UWV moeilijker te zeggen dat ik niet accoord ging, dan dat zij niet accoord gingen. Ben ik misschien onbewust door gestuurd, maar niet als directe beweegreden. Uitwerking Incident: Er was een moment in de soll.procedure dat alles bij elkaar kwam. In het arbeidscontract zou een deel van de loonkosten bij het UWV komen, maar dan zou ik minder verdienen dan alleen de uitkering. Ik weet hoeveel ellende dat kan veroorzaken, maar ik heb het idee dat zij niet goed beseffen wat zij mij aanboden. Ik voelde mij gediskwalificeerd, terwijl ik het gevoel had dat ik prima inzetbaar zou zijn voor die functie. Maar als ik het had geaccepteerd en volledig in dienst zou zijn gekomen, zou ik minder over houden. En zij wilden niet meer loon geven. Buiten dat vind ik dat zij dat zelf moesten weten, en ofwel met een beter bod moeten komen of mij niet hadden moeten uitnodigen. Hier voor Jan Doedel gekomen. 2e en 3e gesprek, mailverkeer, had al een beetje meegelopen, hadden ze gaandeweg kunnen gaan weten. Nu ging het gaandeweg onder de ethische grens. Voelde zich gewoon belazerd, had er al heel wat ingestopt. Gevoel dat zij er geen grip op hadden, heb ik geprobeerd het muntje te laten vallen. Maar zij wilden er niet over praten. Voor mij de maat vol, heb ik aangegeven dat ik het schandalig vond. Had me wel voorgenomen om toch te tekenen, ik sta al te lang aan de kant, en had het idee dat ze het eindelijk beseften, maar toen leek het hen onverstandig. De maat was vol. Handen geschud, weggegaan. Belangrijk: zowel in zaken waarin ik zelfstandig bezig ben, als in reintergratie, word ik begeleid door 2 collega’s, die mij hebben geadviseerd omdat ik woede onvoldoende onder controle heb, om er iets tegen te doen. Bedoeld: niet zozeer de controle maar de heftigheid. Ik vind wel dat ik het zekere voor het onzekere moet nemen, en met professionals om de tafel moet gaan zitten: moet er wat gedaan worden, zo ja wat, en wat is de conclusie. Ik ben nog niet te trots. Adl: Druk met muziek: rapper, produceren, grafische vormgeving. Daarnaast project zorgmisstanden in de maatschappelijke gezondheidszorg. Vanuit een theoretisch kader een gezicht geven aan die misstanden. Wil de maatschappij wakker schudden, mensen weten het wel maar daar blijft het bij. Ipv dingen veranderen moet er brood op de plank komen, en dat houdt de gezondheidszorg zoals het is. Te weinig ballen. Op het moment dat mensen geld verdienen moet het wel zin hebben wat ze doen, effectief. Vanuit perspectief van de patiënt de misstanden aangeven. Onderzoekers en beleidsbepalers aan het werk zetten. Arbeidsreintergratie, cognitierevalidatie en later wellicht psychiatrie. Goed advies van 2 oud-collega’s. Psychiatrisch onderzoek: Cliënt is een 30-jarige, verzorgde Nederlandse man, psycholoog. Hij maakt een voortvarende, gedreven indruk, neemt initiatief in het gesprek, maar is daarin wel te sturen. De stemming is normofoor, het affect moduleert adequaat. Er zijn geen psychose kenmerken. Er is een cognitieve beperking na een contusio cerebri, waarmee hij goed heeft leren omgaan. Er zijn geen psychose kenmerken. Er is geen sprake van een As I stoornis. Cliënt kan heel kwaad worden, maar er is geen sprake van een impulscontrolestoornis.

Biografie: Altijd heel gestructureerd en gedisciplineerd geleefd. Ook na mijn ongeluk heb ik het op die manier kunnen oppakken, wat geen gemakkelijke weg is geweest met een hersenbeschadiging. We hoeven niet uit te weiden over de invloed van de psychiatrische problematiek van familie. Het spreekt voor zich dat het niet altijd gemakkelijk is geweest. Afgestudeerd in 2003: experimentele sociale psychologie UvA. Direct erna zwaar ongeluk boksschool: linkse directe, rechtse hoek en toen ging het licht uit. Hersenkneuzing. Lang arbeids revalidatie en reintergratietraject doorlopen. Wel weer hersteld, maar er is deels blijvend hersenletsel. Rond 2008 was hij weer op universitair niveau, vergelijkbaar als toen hij student was. Alleen opslaan van nieuwe informatie is lastiger geworden. Lukt wel, kost iets meer tijd, vereist andere manier van werken. Is in verband met zijn familie ervaringsdeskundige. Ook rede geweest dat ik weinig geduld kon opbrengen (oude woede?) ja ja, want zaken en privé in de GGZ komen dicht bij elkaar.

Visie cliënt op problematiek: De sollicitatie is uit de hand gelopen, waarbij ik het gevoel had dat er genoeg aanleiding was om mijn stem te verheffen. Maar ik wil het zekere voor het onzekere nemen, en een visie van buitenaf inwinnen. Wel op aanraden van mensen die mij intensief begeleiden. Het is niet zeker dat ik me teveel door emoties zal laten leiden in toekomstige situaties.

Conclusie en beschrijvende diagnose: Cliënt is een 30-jarige werkloze psycholoog, die zich aanmeldt naar aanleiding van een vervelend verlopen sollicitatieprocedure, waarbij hij woedend was geworden, evenwel zonder impulsdoorbraak. Op aanraden van zijn 2 adviseurs wil hij toch uitzoeken of er een probleem is of niet. Hij heeft normaal gesproken geen klachten, maar in deze situatie voelde hij zich zo gediskwalificeerd dat hij woedend werd, en hij niet meer zeker weet of hij in de toekomst zich niet te zeer door zijn emoties zal laten leiden. Wij verwerpen de mogelijkheid van een PO, en concluderen dat hij zeker geleerd heeft van het incident, en dat dat mogelijk voldoende is voor toekomstige situaties. Wij sluiten derhalve het dossier. Hij wil wel graag een copy ervan, die hij over een paar dagen zal afhalen.

Classificatie DSM IV per 13-08-10: As I-1 V71.09, geen diagnose op as I Hoofd
As II-1 799.9, uitgestelde diagnose op as II
As III-1 851.80, Contusio Cerebri NNO(status na)
As IV-1 Probleemgebied: geen.
As V GAF-score (H) 71
As V GAF-score (V) 71
Diagnostisch onderzoek dum: 13-aug2010.

Ik was ervan overtuigd dat psycholoog Boyer, met bovenstaande rapportage en diagnose, los van enkele schoonheidsfoutjes, absoluut goed werk had afgeleverd. Maar om nogmaals het zekere voor het onzekere te nemen verzond ik het team Öry-Mooij op 19-08-10 onder meer het
volgende:

Als jullie ervan overtuigd zijn dat ik een second opinion moet aanvragen, dan hoor ik het graag.

In reactie hierop ontving ik hartelijke feedback. Maar wat betreft de mogelijkheid van een second opinion, daar werd niet op ingegaan. Toenmalige conclusie Bob: behandeling naar aanleiding van escalatie bij mijn afgelopen sollicitatie was zo kennelijk overbodig. Prima!! So
what’s next?

5.Correspondentie UWV.

Met mijn reeds beschreven arbeidsvragen die bedoeld waren om mijn sollicitatieprocedure bij GGZ Kinderen en Jeugd/ EDIT Rivierduinen in goede banen te leiden kreeg ik het tijdens mijnvoorbereiding  op indiensttreding snel voor elkaar om bij verschillende (semi)overheidsorganen nuttige informatie in te winnen. Op 14-06-10 hadden Rivierduinen, Onafhankelijk Arbeidsadviseurs, het Ministerie van Financiën en ook de Belastingdienst zo goed als mogelijk antwoord gegeven. En hiertoe had ik tijdens mijn voorbereiding op indiensttreding ook nog herhaaldelijk contact gezocht met uitkeringsinstantie UWV. Dit molochse overheidsgezwel had me in het verleden al herhaaldelijk in financiële problemen gebracht (voor details zie deel 1 van mijn dossier, http://wanzorg.blogspot.com/ Daarom leek het me verstandig om een door UWV gefinancierde financiële ontsteking tijdens de voorbereiding op indiensttreding bij Rivierduinen beter vroegtijdig te voorkomen dan te laten uitmonden in een pecuniaire infectieziekte.

Om mezelf te behoeden voor problemen in verband met (her)keuringen, een aangepaste uitkering, terugbetalingsregelingen en overige hinderlijke overheidscapriolen deed ik op 08-05-10 al een voorzichtige poging om onafhankelijk arbeidsadvies in te winnen bij de UWV door haar te benaderen op basis van haar lidmaatschap bij de Landelijke Cliëntenraad. Die poging leidde bij de UWV tot geen enkel weerwoord. Maar alsnog wilde ik graag zo goed mogelijk voorkomen dat ik, net als in het verleden bij TNO, te maken zou krijgen met etterlijke capriolen van wanpresterende overheidsorganische onderdanen. Nadat ik op 21-05-10 van Rivierduinen een voorlopig indiensttredingformulier ontving deed ik daarom een tweede poging bij de UWV mijn vragen zo goed als mogelijk beantwoord te krijgen. Dit keer op basis van onderstaande brief van 26-05-10 naar UWV bestuursvoorzitter dr. Joop L.:

Geachte heer Linthorst, beste Joop, Deze mail stuur ik naar aanleiding van mijn gesprek in januari van 2009 met professor Roland Blonk, hoogleraar arbeidsparticipatie van TNO Arbeid. Dat gesprek vond plaats in het kader van arbeidsadvies voor langdurig werklozen bij toekomstige dienstbetrekkingen. Dienstobstakels die ikzelf als Wajonger in het verleden ben tegen gekomen kan ik me niet langer permitteren. Daarom adviseerde Roland me om voor het tekenen van een nieuw contract onder meer advies in te winnen bij een onafhankelijk arbeidsadviseur. Ter voorbereiding heb ik op 08-05-10 gepoogd om via de landelijke cliëntenraad bruikbaar antwoord te krijgen op een aantal belangrijke vragen. Maar de reeds ontvangen reacties zetten nog geen zoden aan de dijk. En helaas heeft de UWV, als lid van de landelijke cliëntenraad, nog niet gereageerd op mijn verzoek. Voor goed zicht op mijn afgelopen initiatief verwijs ik naar mijn mail onder dit bericht. Op dit moment wacht ik nog op feedback van de belastingdienst/ min. van financien. Maar doordat een aantal vragen direct betrekking hebben op jullie organisatie doe ik op basis van mijn persoonlijke arbeidsachtergrond nu ook graag beroep op ú als bestuursvoorzitter van de UWV. Sinds 2003 ben ik afgestudeerd psycholoog met niet- aangeboren hersenletsel. Sindsdien ben ik als wajonger van de UWV 80% tot 100 % afgekeurd. En als cliënt van dit overheidsorgaan heb ik tot heden té vaak genoegen genomen met herhaaldelijk ineffectief bewezen arbeidszorgdiensten. Daarom wens ik voordat ik een nieuw contract teken gebruik te maken van effectief bewezen implementaties van kennis uit het onderzoek van Brukman en collega's van Regioplan Beleidsonderzoek (2008):

"Werk moet lonen" komt in de regelgeving rondom Wajong en werk onvoldoende tot zijn recht. Dit is het gevolg van de complexiteit en ondoorzichtigheid van de regelgeving en de uitvoering. Er lopen allerlei goedbedoelde regelingen naast elkaar en door elkaar heen die onderling met elkaar verweven zijn. Daarnaast interpreteren de uitvoerders sommige regels verschillend. Hierdoor zijn de financiële gevolgenvan werk en werkveranderingen vaak moeilijk te bepalen. Of werk lonend is, is voor Wajong’ers niet vast testellen. Voor zover werk wel lonend is, zal er door de intransparantie nauwelijks een prikkel van uit gaan. In deze ‘lappendeken’ van regelgeving maken Wajong’ers bepaalde stappen in hun loopbaan niet, die voor hun persoonlijke ontwikkeling wel een vooruit-gang kunnen betekenen. Een voorbeeld hiervan is de trapsgewijze aanpassing van de Wajong-uitkering die ervoor zorgt dat een kleine deeltijdbaan veel gunstiger is dan grotere deeltijdbanen. Wajong’ers blijven zo gevangen in eendagsbaantjes. De ondoorzichtigheid van regelgeving en uitvoering zorgt er dus voor dat moeilijk is vast te stellen of werk
lonend is. In een aantal gevallen is werk ook echt niet lonend. Er blijken weinig experts op dit terrein en deze experts zijn het lang niet altijd met elkaar eens over hoe de regelgeving precies werkt. Ongeveer de helft van de Wajong’ers gaat er financieel niet of nauwelijks op vooruit door te gaan werken. Door de beperkte inkomensvooruitgang hebben Wajong’ers vaak te maken met een armoedeval.
Onder meer de bovenbeschreven feiten en mijn persoonlijke ervaringen maken het belangrijk voor me om een wurgcontract te voorkomen in plaats van het opnieuw te moeten genezen. Daarom heb ik naar aanleiding van bovenstaand artikel in het verleden herhaaldelijk advies gevraagd aan wajongvakbond CNV-jong. Hieruit is niets beters voortgekomen dan een gesprek met huidig UWV-manager Klaas Pieter Derks. Maar bruikbare antwoorden op mijn vragen kon hij me toen helaas niet bieden. In het belang van bruikbaar en concreet advies verstuur ik u alvast een CAO met een indiensttredingformulier. Deze zijn als attachments bijgevoegd. Gepland is dat ik per 01-06-10 in dienst zal treden. Daarom hoop ik alsnog snel bruikbaar antwoord te krijgen op mijn volgende vragen:

• 1. Is kennis uit onder meer het bovenbeschreven onderzoek van Brukman en collega’s inmiddels effectief geïmplementeerd? En zo ja, met wie kan ik hiervoor het best contact opnemen?
• 2. Kan iemand mij, ter voorbereiding op terugbetalingsregelingen, helpen bij het maken van een nauwkeurige schatting van de effecten van mijn toekomstige inkomsten uit betaalde arbeid op:

-te ontvangen wajonguitkering?
-herkeuring bij de UWV met de daaropvolgende financiële en sociale
consequenties?
te ontvangen huurtoeslag?
-te ontvangen zorgtoeslag?
-te verkrijgen kwijtschelding gemeentelijke belastingen?
-aftrekbaarheid reiskosten woon-werkverkeer bij de belastingdienst?
-te betalen inkomstenbelasting?

Bij mijn nieuwe baan krijg ik in eerste instantie vooral graag goed zicht op mijn tegemoetkomende nétto-inkomsten. Misschien zie ik op dit moment nog belangrijke aspecten over het hoofd. Daarom zijn alle bruikbare adviezen, opmerkingen en/of relevante vragen van uw kant meer dan van harte welkom. In afwachting van uw reactie. Met hartelijke groet, Bob van Daalhuizen.

Na mijn bovenbeschreven initiatieven van 08-05-10 en van 26-05-10 kreeg ik de UWV pas op 24-06-10 wakker geschud. De UWV kroop dus pas uit haar schulp nadat mijn sollicitatie bij Rivierduinen op 22-06-10 op de klippen was gelopen. En naar mijn overtuiging had een vroegere reactie van de UWV dit zeker niet kunnen voorkomen. Sterker nog, in plaats daarvan zou de kans op escalatie naar mijn overtuiging alleen maar groter zijn geworden. Ter onderbouwing het volgende:.

UWV-Bestuursvoorzitter Joop Linthorst had kennelijk laat doch driftig zijn best gedaan om mijn vragen zo goed als mogelijk beantwoord te krijgen. Naar aanleiding van mijn verzoeken ontving ik tussen 24-06-10 en 30-06-10 maarliefst vijf brieven met in totaal 15 pagina’s. De eerste twee brieven kwamen van één van zijn arbeidsdeskundigen, de derde van één van zijn procesbegeleiders, de vierde van één van zijn uitkeringsmedewerkers, en de vijfde van één van zijn klantmedewerkers. Huidige vraag Bob naar aanleiding van het bovenstaande: “Dr. Joop L., hoeveel van jouw onderdanen heb je wel niet nodig om mijn vragen zinvol beantwoord te krijgen?” Reactie Bob: te veel voor barweinig. Ter onderbouwing het volgende:.

Op 22-06-10 en 24-06-10 ontving ik van de UWV in de eerste plaats een tweetal uitgebreide arbeidsdeskundige rapportages die bedoeld waren om zo goed als mogelijk antwoord te geven op mijn vraag over het effect van mijn toekomstige inkomsten uit betaalde arbeid voor Rivierduinen op te ontvangen wajonguitkering en over het effect van inkomsten op herkeuring bij de UWV met de daaropvolgende financiële consequenties. De rapportages aangaande inkomsten leken sterk op verslagen die ik ook in december van 2007 van de UWV had gekregen in verband met mijn toenmalige indiensttreding bij TNO. Ook dít keer werd ik belaagd met vooral moeilijk controleerbare berekeningen. Ik kreeg onder meer informatie over maatman, maatloon, hardheidsclausules, uurcorrecties, indexeringen met CBS cijfers van regellonen en aangepaste ongeschikheidsklasses waarmee wajonguitkeringen worden herberekend. Verder kreeg ik wat betreft herkeuring op 24-06-10 ook nog het volgende voor mijn snufferd:”

 U wordt volledig (80-100%) arbeidsongeschikt beschouwd. Op 25 juli 2005 vond onze laatste medische beoordeling plaats. Een zogeheten professioneel medisch onderzoek werd door onze verzekeringsarts niet gepland. Bij een wijziging van de wet Wajong kan het gebeuren dat u, net als andere cliënten opgeroepen wordt voor een herbeoordeling. Per 1-1-2010 is er een nieuwe Wajong uitkering maar u blijft vooralsnog onder de oude Wajong vallen. Als u zelf verzoekt om een herkeuring zal deze plaatsvinden. Financiële gevolgen na herkeuring hangen af van het resultaat van herkeuring, eventueel werk en de regelingen welke er dan zijn. Het is niet mogelijk om u hier nu over te informeren.

Reactie Bob: “UWV, hoe bedoel je ”het is niet mogelijk om me hier nu over te informeren”?Het onderzoek dat ik aanhaalde biedt afschuwelijk oud nieuws uit 2008. En voor het geval jullie ons vertrouwen tegenwoordig vanuit het huidige politieke klimaat ooit nog denken terug te verdienen: “welterusten!!”

Verder kreeg ik op 16-07-10 ook nog een gezellige brief met beschikking van ene UWV- procesbegeleidster waarin staat dat ik ingaande 1 juni 2010 inkomsten uit arbeid heb. De UWV was daarom van mening dat ik eigenlijk ingedeeld moet zijn in de arbeidsongeschikheidsklasse van 45 tot 55% in plaats van 80 tot 100%. Dit met een uitkering van 35% procent. En als kers op de taart staat in diezelfde brief beschreven dat mijn uitkering hierdoor lager wordt en dat ik nog een extra brief zal ontvangen van de betaalafdeling van de UWV. 

Reactie Bob:
“Bestuursvoorzitter Joop L, in mijn bovenbeschreven initiatieven van 08-05-10 en van 26-05-10 had ik u slechts concreet advies gevraagd. Anders nog iets? Nee dank je!! Dus hoe bedoel je“door deze beschikking wordt uw uitkering lager”? 

En hier bleef het niet bij. Als kers op de taart kreeg ik op 28-07-10 ook nog een brief van ene uitkeringsmedewerker met het bericht dat ik
tussen 01-06-10 en 31-07-10 teveel aan uitkeringen zou hebben ontvangen waardoor het onverschuldigd betaalde bedrag van bruto €1.129,48 van mij wordt teruggevorderd. 

Reactie Bob:
“Bestuursvoorzitter Joop L, nogmaals: in mijn bovenbeschreven initiatieven van 08-05-10 en van 26-05-10 had ik u slechts concreet advies gevraagd. Anders nog iets? Nee dank je!! Dus hoe bedoel je “wij vorderen het onverschuldigd betaalde bedrag van bruto €1.129,48 van u terug”?!!! Reactie Bob: “UWV, in het geval jullie politieke lijstrukkers in de toekomst ons vertrouwen in de staat ooit denken terug te verdienen: “nogmaals, welterusten!”

Nadat ik arbeidsongeschikt werd bestempeld raakte ik met zorgparasitisme door de jaren heen vanzelf vertrouwd. Die ervaring blijkt kut doch nuttig!! Dit niet in de laatste plaats doordat ik vanuit mijn inmiddels zevenjarige ervaring als wajonger ervan overtuigd ben geraakt dat op sociaal economisch zorgterrein geen enkele professional ons financieel goed de weg wijst. Ook Rivierduiners van GGZ Kinderen & Jeugd niet. Want als slok op de borrel ontving ik op
07-07-10 van Rivierduinen een brief met onder meer het volgende:

Zoals reeds besproken met teammanger Claudia V. heeft u afgezien van een dienstverband bij GGZ Kinderen en Jeugd in de functie van onderzoeksassistent.

Het bericht hierboven klopt niet en kon ik ook onmogelijk verkopen aan de UWV. Vandaar het volgende uit mijn brief naar Rivierduinen van 27-07-10 en uit mijn daaropvolgende brief naar Ferko & Ronald van 28-07-10:

27-07-10 aan Claudia en Rianne. Op onze afspraak van 22-06-10 gaf ik aan dat ik die dag wilde tekenen. Maar de UWV wilde ik daarbij wel volledig buiten spel zetten. Dit om de voor mezelf reeds bekende problemen bij de UWV te voorkomen. Maar jullie vertelde me toen uiteindelijk dat het toch verstandiger is om afscheid te nemen. Niet ík maar júllie hebben dus afgezien van een dienstverband. Kunnen jullie me daarom een nieuwe brief sturen met correcte informatie over mijn mislukte sollicitatie?

28-07-10 aan Ferko & Ronald. Trouwens, hebben jullie gisteren mijn onderstaande mail naar Claudia V. ivm correspondentie met UWV en P&O van Rivierduinen ontvangen/gelezen? Zo ja, dan weten jullie dat de UWV me nu op de hielen zit. Daarom hoop ik dat Claudia snel en goed reageert, niet met fanta maar met feiten. Want als ik straks net als mijn kameraad uiteindelijk uit huis wordt gezet en op straat moet gaan leven en slapen dan wordt het steeds moeilijker voor me om binnen wettelijke kaders te blijven.

Een brief met goed gecorrigeerde informatie aangaande mijn mislukte sollicitatie bij Rivierduinen kreeg ik gelukkig snel. En daarmee ging ik dus als de wiedeweer aan de slag om bij UWV de zaak recht te zetten. Dit met als resultaat een drietal excuusbrieven van een drietal
UWV-onderdanen met de boodschap dat de zaak volledig zou worden teruggedraaid. Huidige reactie Bob naar UWV-bestuursvoorzitter Joop L.: “

Ha Joop, in verband met mijn tweede vraag
uit mijn mail van 26-05-10 zou één a-4tje met correcte informatie van één van jouw onderdanen mogelijk al meer dan genoeg zijn geweest. Nogmaals dank!! We blijven schrijven hè.”

Maar wat betreft schrijven met bestuursvoorzitter Joop Linthorst kon ik zélf natuurlijk niet achter blijven. Vandaar onder meer het volgende uit mijn brief van 30-07-10:

Aan ú heb ik slechts concreet advies gevraagd (zie wederom mail hieronder). Maar u en uw collega’s hebben onder geen enkel nieuw contract mijn handtekening gevonden. Daarom zie ik er graag op toe dat jú als bestuursvoorzitter van de UWV de bijgeleverde
brief persoonlijk teniet doet. En belangrijker nog zou ik het op prijs stellen als jullie organisatie vergelijkbare Zorgmisstanden voor de verandering achterwege laat, niet alleen bij mij, maar bij álle Wajongers. In afwachting van úw reactie, Bob van Daalhuizen

Maar goed. Verder had de UWV op basis van mijn brief naar bestuursvoorzitter Joop L. óók nog zo goed als mogelijk antwoord gegeven op mijn eerste vraag of kennis uit het door mezelf veelvuldig aangehaalde onderzoek van Brukman en collega’s (2008) inmiddels effectief geïmplementeerd is. Als reactie kreeg ik op 30-07-10 een brief van 4 pagina’s. Hierin staat onder meer het volgende:

Het betreffende onderzoek heeft betrekking op de “oude Wajong” (oWajong). In het onderstaande gaan wij vanuit de Wajong in op verschillende aanbevelingen van het rapport: Programma vereenvoudiging Regelgeving. Het uiteindelijke resultaat van het wetgevingstraject is de nWajong geworden. Hierin loont werken wel en wordt voor een groot deel tegemoet gekomen aan de aanbevelingen uit het onderzoek van Brukman. Voor u is dit overigens geen optie. Uitkeringsgerechtigden die een uitkering ontvangen op basis van de oude Wajong, mogen nog niet overstappen naar de nWajong. Dit is een keuze van de wetgever. 

Inkomen part-time werk Wajongers omhoog. De systematiek in de “nieuwe Wajong” (nWajong) is een andere dan de oWajong. Inkomsten vullen niet de uitkering aan, maar de uitkering vult de inkomsten aan. De oude Wajong, met de bijbehorende verrekeningssystematiek, is en blijft zoals die was. De minister kan op enig moment middels AMvB beslissen dat overstap van oude naar nieuwe Wajong mogelijk wordt. Deze optie is in de nieuwe wet opgenomen.

6.Conclusie.

Brukman en collega’s (2008) gaven klaarblijkelijk wetenschappelijk bewijs voor armoevallige loondiensten voor wajongers van de ouwe school. En dit heeft er kennelijk mede toe bijgedragen dat bij de UWV een nieuwe nWajong in het leven werd geroepen met een vereenvoudigde regelgeving die voorlopig alleen voor onervaren wajongers zal gaan gelden. Naar aanleiding van deze beslissing aangaande verrekeningssystematiek zal er voor doorgewinterde wajongers zoals ik dus kennelijk geen moer worden verbeterd. Overheid, wie hebben jullie nou op basis van een gebrekkig werktempo ten gevolge van hersenletsel sinds 2003 tot heden bestempeld als 80% tot 100% afgekeurde nietsnut? Mij, toch!? Dus Haagse laffe trage slappe zakkenvullers, hoe lang blijven jullie elkaar nog de hand boven het hoofd houden!? Voordat jullie me voortaan laten keuren, keur dan liever eerst jezelf!! En doe dit voor de verandering dan gelijk een keertje goed!! Niet met stemmen gebaseerd op leeghoofdigheid, maar met kennis gebaseerd op feiten. Dan zien we direct wie er ècht ongeschikt is. En dan mogen jullie ter financiering van jullie eigen broodnodige maatschappelijke heropvoeding eerst terugbetalen wat jullie over onze ruggen over de balk hebben gesmeten. Zolang jullie dat niet doen beschouw ik jullie wet niet langer de onze. De sociale zorgindustie werkt namelijk niet mét maar wel bewezen nietsnuttend en bewezen overbetaald vóór ons. Kennelijk gedogen jullie dit. Ik niet. En ik ben vast niet de enige. Dus werken we steeds vaker tégen elkaar. Ik zie het zelf ook graag anders. Maar ok, dat moet dan maar! Prima!!

Bob van Daalhuizen, 03-10-2010.


Gepost door op

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)